126 Það var eldur í ofninum; kaffi hafði verið hitað. Óskar gekk til hans, þar sem hann lá, og sá, að hann var meðvitundarlaus. Hann sá strax, að Anton hafði orðið fyrir slysi. Hann hafði sjálfur skorið fötin utan af fætinum, og af vatni, sem var á gólfinu, sá hann, að An- ton hafði reynt að þíða frosna vöðvana. Þessir vönu vetursetumenn þekkja svo vel allar aðstæður í heim- skautalöndunum, að Óskar var ekki eitt augnablik í vafa um, hvað gera skyldi. Þegar hann sá, hvernig ásatt var fyrir félaga sínum, hljóp hann út, greip með sér fötu og kom með hana aftur, fulla af snjó ag klaka. Fékk sér síðan poka, hellti úr fötunni á hann og notaði hann eins og bindi utan um nakinn, blæðandi fótinn. Síðan fór hann aftur út, sótti meiri snjó og bjó á sama hátt um það af fætinum, sem hinn pokinn huldi ekki. Fáum augnablikum ^síðar raknaði Anton við. „Varðstu fyrir kúlu úr skotveið- aranum, Anton?" spurði Óskar. Anton svaraði: „Já. Er fóturinn mjög skaddað- ur?" „Ég veit það ekki. Fóturinn er freðinn ennþá. Við verðum að þíða hann. Eftir hálftíma getum við séð það . . . Þú, Anton! Hér er heitt kaffi ... En að þú skyldir geta kveikt upp í ofninum ... Þú, An- ton! Þú ert karl í krapinu. Þetta hefðu ekki allir leikið eftir." DVOL Óskar gekk út og kom aftur með flösku af sterkum vínanda. Þetta var sú síðasta af sex flöskum, sem þeir höfðu komið með. Anton lá kyrr. Hann horfði upp í loftið. Aug- un voru stór, skær og blá. Óskar sagði: „Láttu mig vita, þegar verkirnir fara að koma í fótinn. Reyndar er nú víst óþarfi að biðja þig þess. Þú lætur nú líklega til þín heyra þá. Það verður djöfullegt, skal ég segja þér; en þá skal ég gefa þér vænan sopa af þessu. Þú hefir ekki orðið almennilega fullur síðan við vorum í Tromsö, en nú skaltu fá nóg ¦— það máttu reiða þig á". Óskar lét dæluna ganga, en Anton stundi og veinaði. En svo kom Óskar með sterkt, svart kaffi í stórri ausu. Saman við hafði hann hellt vínanda. Næsti dagur rann upp. Anton lá í rúminu. Þegar tveir mánuðir voru liðnir, var hann par enn. Þenna tíma hafði Óskar Haugan gætt að öllum refagildrunum og skotveið- urunum einn. Upp á veggina voru komin tuttugu og átta blárefa- skinn, þrjátíu og níu skinn af hvít- refum, og þar að auki lágu tuttugu og þrír bjarnarfeldir í saltpækli. Antoni leið illa. Hann var orðinn eins og annar maður, og hann sagði sjálfur, að sér liði ekki vel. Óskar var alltaf vanur að reisa byssuna sína við eldstóna, þegar hann var heima við. Einn dag stóð hann frammi í ganginum og var að flá ref. Þá heyrðist honum ein-
Beinir tenglar