134 DVOL Viödís Gilsdottir 6ítír 'Krístínu Qeírsdóttur í Hríngverí Vlgdís Gilsdóttir var fylgikona Sturlu Sighvatssonar. Dagur er að kvöldi kominn, að kvóldi runnin œfi min. Geng ég hér um gömul kona, grœt hið liðna og sakna þín. Grœt þig, Sturla, œskuyndið — elskhugi minn fyrr þú varst þú, sem langt af óllum öðrum, iturleik og hreysti barst. Því fór ég ei þig að hata, þegar harðast leikin var? Ég veit það ei, en aðeins skynja, að ég sama huga bar. Og þegar góðum, gegnum manni giftu frœndur nauðga mig, gat ég honum aldrei unnað, aðeins friðlaust harmað þig. Ástir mínar, elsku vinur, áttu jafnt og fyrr á tíð, er okkur sœl á Sauðafelli sólin vermdi himinblíð. Þegar mér þú einni unnir, áður en ég minn vissi dóm. Á okkar sambúð ekkert skorti, ekkert nema vígslan tóm. Hjá þér sæng og sess ég byggði, sá um bú þitt, réði ein hverjum hlut sem húsfrú vœri, hugsaði ei um synd né mein. Barn þitt fyrsta ung ég 61 þér, ennþá man ég gegnum. harm, þegar lítil, Ijóshœrð dóttir lógð var á þinn sterka arm. Timar liðu, tímar breyttust, táldrœg reyndist gœfan sú. Inn i sambúð eitrið lœddist, aðra konu girntist þú. Loks ég varð á brott að bera brostnar vonir, hjarta snautt. Nýja húsfrú heim þú fluttir, hbfðingsfljóö — í sœtið autt. Oft ég hlýddi í huga kvíðin, er hjalað var um afrek þin. Kynni ei að ráða kappið meira, en kosið hefði forsjá brýn? Vm þér mœtti á Örlygsstöðum œfi þinnar hinzta þraut, borinn hörðu ofurefli alla vörn, sem buga hlaut. Frétti ég, hvernig að var unnið, d þér níðst og rœnt þitt lík. Ó, hefði ég þá við hlið þér staðið, hjálp veitt síðstu af ástúð rík. Ljúflega hefði' eg Ijósa hárið frá liðnu enni strokið þá. Hefðu' ei getað hendur mínar höfga dauðans bœgt þér frá? Dætur þínar, Oddaœttar, aldrei reyndu að hefna þin. Óbcettur þú ennþá lœgir, ef ekki hefði stúlkan mín sýnt, að Sturlu Sighvatssonar • svipmikil hún dóttir var. Það var hún, sem hefndabálið að höfði kynti Gissurar.
Beinir tenglar