Dvöl

						160

Kíiimisögnr

Enn eru uppi menn, sem kunna að segja

írá, vel og hressilega. Á fyrstu árum ald-

arinnar, er títt var að gera út skip á ha-

karlaveiðar, var einn slíkur maður á há-

karlasklpi við Norðurland. Var hann orð-

lagður fyrir veiðisögur sínar, er í land

kom.

Eitt sinn tóku þeir félagar land á

Ströndum. Kom Strandamaður nokkur út

í skipið; hugði hinn gott til glóðarinnar.

Tók hann að segja heimamanni af há-

karli miklum, er þeir hefðu nýlega veitt.

Höfðu þeir með mestu herkjubrögðum

komið bragði um sporð hákarlsins og

dregið hann síðan upp í reiðann. Var hann

svo stór, að þá var hann enn í sjó að

mestu leyti. Svo mikið blóð rann úr

skepnunni, þegar þeir tóku úr honum

lifrina, að sjórinn varð sem eitt blóðhaf

ung. Hún ólst upp í Kína og stundaði

fyrst skólanám í Shanghai, en síðar í há-

skólanum í Virginíu. Hún undi sér ekki á

Vesturlöndum og hvarf aftur til Kína.

Hún byrjaði að skrifa laust eftir 1920, en

árið 1931 hófst hún til frægðar. Bók-

menntaverðlaun Nobels hlaut hún 1938.

Á íslenzku hafa verið þýddar þrjár langar

sögur eftir hana, Gott land, Austanvindar

og vestan og Fyrri kona, er birtist sem

framhaldssaga í Vöku. Nokkrar smásögur

hennar hafa og verið íslenzkaðar, þar á

meðal þrjár, sem Dvöl hefir áður flutt.

DVÖL

éins langt og augað eygði. Strandamað-

urinn hlustaði hugfanginn á frásögnina

og má nærri geta að sögumanninum hefir

þótt mikið til þessa þakkláta áheyranda

koma. En þegar sögunni var lokið, ætlaði

Strandamaðurinn að kveðja. Sögumann-

inum kom þetta mjög á óvart, en þó

spurði hann, hvað lægi við.

„Ég þarf að skera hrút", svaraði

Strandamaðurinn.

Sjómanninum fannst lítið llggja á því,

vildi þó vita, hvers vegna hann ætlaði

að slátra hrútnum.

„Hann lembdi fyrir mér þrjátíu gimbrar

í morgun, hrútskrattinn", svaraði Stranda-

maðurinn. „Já, og var þó í Öðru húsi,"

bætti hann við.

Bóndi einn á Austurlandi fór að sumar-

lagi á mannamót. Hann reið hryssu grárri,

kostagrip, er hann átti. Hann sagði svo

frá þessari för sinni, að er heim skyldi

haldið, voru margir komnir af stað á

undan honum. Lét hann þá gráu því

spretta úr spori, og dró brátt á þá, sem á

undan fóru, og voru þó flestir vel ríðandi.

Er skemmst af því að segja, að bóndi reið

fram úr öllu samferðafólkinu og var þar

á meðal margt ágætra manna: prestar,

hreppstjórar og oddvitar. En er hann kom

þar, er moldargötur voru niðurgrafnar,

namu fæturnir á honum við götubakkana

beggja megin. Skauzt þá sú gráa fram úr

skrefinu á honum, „og hefi ég aldrei séð

hana síðan".

Daniel Kalicstein

fæddist í Berkhampstead í Englandi árið

1918 og er einn hinna yngstu rithöfunda

þar í landi, þeirra er eftirtekt vekja. For-

eldrar hans voru af pólskum Gyðingaætt-

um, en fluttust til Englands skömmu fyrir

heimsstyrjöldina fyrri. Hann byrjaði að

skrifa sögur árið 1935. Saga sú, er Dvöl

birtir eftir hann, hlaut 1. verðlaun í smá-

sagnakeppni í Englandi árið 1938.

Gárungi spurði mann, sem verið hafði í

Vesturheimi, hvort þeir þar vestra hefðu

ekki kýr í hinum stóru flugvélum sínum,

til þess að hafa alltaf nýja mjólk.

Vesturfarinn svaraði:

„Jú, þeir beita þeim á engin á vængj-

unum."

Útgefandi S. U. F.

Ritatjóri: Þórir Baldvlnsson