Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Skutull

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Skutull

						XXVI. ár.
Isafjörður, 8. október 1948.
39. tölublað.
Bíó ALÞtÐUHÚSSINS
sýnir
laugardag
og sunnudag kl. 9:
Báðar vildu eiga hann.
Aðalhlutverk:
VAN JOHNSON
ESTER WILLIAMS
„Heyrði ég í hamrinum, hátt var þar látið"
Sorgarþáttur Súðavíkurvegar.
Óþolandi sóun ríkisfjár. Óþarfar tafir á nauðsynlegri
vegagerð. — Auðveldari leið hafnað.
Fyllilega kominn tími til, að kraftur verði settur á
verkið. — Þolinmæði manna löngu of boðið.
Þagnarrof.
Fyrstu dagana í september
skrifaði ég grein iim eitt stærsta
hneykslismál, sem átt hefir sér
stað í framkvæmd vegamála á Vest-
fjörðum. Greinin birtist svo í Al-
þýðublaðinu þann 18. september
undir fyrirsögninni: .„Vegagerð,
sem  gengur seint,,.
I þessari grein var rakin sorgar-
saga Súðavíkurvegar.
Þar skýrði ég frá, að búið væri
að bauka við þessa vegagerð á
annan áratug, að fjárveitingar til
Súðavíkurvegar á þremur .seinustu
arum hefðu numið 270 þúsund
krónum, en þrátt fyrir það hefði
vegagerðinni ekkert miðað áfram
allan þennan tíma.
1 Alþýðubl.greininni skýrði ég
frá því áliti staðkunnugra manna,
að fyrir það fé, sem til Súðavíkur-
vegar hefir verið veitt, hefði vegur-
inn nú getað verið kominn til
Súðavíkur, ef hann hefði verið
iagður yfir Arnardalsháls. — Ég
skýrði frá viðureign vegamála-
stjórnarinnar við „Hamarinn" síð-
an haustið 1946, og árangrinum af
þeirri viðureign, sem sé skarðinu
ofan í hann og holunni frá því i
fyrrasumar utan  í  hann.
Ég taldi ekki ástæðu til að draga
fjöður yfir það, að vegamálastjóri
hefði ekki fengizt til að gefa neinar
upplýsingar um framkvæmd þessa
verks eða kostnað við það, þrátt
fyrir itrekaðar bréflegar fyrir-
spurnir af minni hendi. Vegna
þessarar þagnar neyddist ég til að
bera svohljóðandi fyrirspurnir
fram  opinberlega:
„Hvað hefir skarðið og holan í
Arnardalshamar kostað?
Er til kostnaðaráætlun um fyrir-
huguð jarðgöng gegn um Arnar-
dalshamar, og ef svo er, hverjar
eru þá niðurstöðutölur þeirrar
áætlunar?
Hvenær má búast við að Súða-
víkurvegur komist gegn ura þessa
óbilgjörftu klöpp, sem nú hefir
staðjð fyrir sérfræðingum vega-
málastjórnarinnar   í   þrjú   sumur?
Er það rétt, að einn eða tveir
af trúnaðarmönnum vegamála-
stjórnarinnar hafi í álitsgjörðum
sínum um Súðavíkurveg lagt til, að
hann yrði lagður yfir Arnardals-
háls"?
Að greinarlokum bar ég fram þá
kröfu almennings, að ef ekki ynnist
á „Hamrinum" á næstu dögum eða
vikum, eða enn ætti að bíða
eftir borum eða púðri, yrði þegar
a.3 hefja vegageroina yfir Háls eoa
láta ýtuna byrja strax á vegagero-
inni frá Súðauíic úf Míð á þeim
hluta leioarinnar, sem öllum kemur
saman um^ hvar vegurinn skuli
liggja. Hélt ég því fram, að þetta
kímdu að boðskapnum um fyrstu
jarðgöng á Islandi, en um það
mannvirki skrifaði eitt af dagblöð-
unum í Reykjavík fyrir mörgum
mánuðum siðan.
Og hjartanlega hlógu menn hér
vesturfrá, þegar Guðmundur Thor-
oddsen prófessor, minnti á söguna
um Búkollu og óskaði þess í út-
varpserindi, að engan ætti eftir að
henda það slys, þegar gatið loks-
ins kæmi á klettinnj að standa
fastur í gatinu.
En sannast að segja er varla
gerandi gaman að þessari hörm-
ungu.
Með sama áframhaldi líða mörg
ár enn, þar til Álftfirðingar komast
í akvegarsamband við ísafjörð.
Arnardalshamar.
væru sjálfsögð vinnubrögð, og
vandséð næsta, hvernig hægt yrði
að standa gegn svo sjálfsagðri
kröfu, eftir allan þann óverjandi
drátt, sem orðið hefði á fram-
kvæmd þessarar vegagerðar.
Borar á ferðalagi.
Af bréfum, sem mér hafa borizt,
síðan greinin um Súðavíkurveg
kom í Alþýðublaðinu, sé ég, að
þetta mál hefir vakið athygli og
furðu í öðrum landsfjórðungum.
En ánægðastir eru þó þeir, sem
bezt þekkja til, yfir því, að þögnin
skyldi loksins vera rofin um þetta
raál. Menn voru farnir að óttast,
' að ekkert yrði snert á verki i
Súðavíkurvegi á þessu sumri. Menn
spurðu hvern annan um borana,
sem beðið var eftir í allt fyrra-
sumar, og Vesturlandið sagði farna
frá Noregi í vor og komna til
Reykjavíkur á miðju sumri. Menn
spurðu um hvað „Hamarsævintýr-
ið" mundi vera búið að kosta
ríkissjóð. Menn gerðu að gamni
sínu um hið ægilega fjall Arnar-
dalsháls, sem enginn kæmist yfir,
nema    fuglinn    fljúgandi.    Menn
Verkfræðingur og verksjóri
sendir á staðinn.
Það verður sjálfsagt að teljast
mikill merkisdagur, þegar hörðu
borarnir loksins komu til bæjar-
ins, en það mun hafa verið í
byrjun september. Og svo var farið
að bora Hamarinn. Fyrstu sögur
hermdu, að nú ynnist harða bergið
eins og tré og grjótið spryngi
ágætlega. Að skömmum tíma liðn-
um mundu jarðgöngin verða full-
ger.
Þó fór brátt að kvisast, að hörðu
borarnir hitnuðu. Þá var smíðaður
við þá kæliútbúnaður og síðan
hefir verið borað og sprengt og
sprengt og borað, en samt er sá
dagur aillangt undan, að ekið verði
gegn um Arnardalshamar.
Nú hefir þó verið sendur verk-
stjóri að sunnan til að stjórna
sprengingunum, og verkfræðingur
er hér líka til að leggja á ráðin
og annast yfirstjórn verksins.
Þrír áverkar hlið við hlið.
Nú eru liðnar fjórar vikur, síðan
seinasla atlagan að Hamrinum
hófst. Og víst er hann ekki óskadd-
aður lengur. — Svolítið skarð er nú
ofan í Hamarinn, og hlaul hann
þana áverka haustið 1946. Mun þá
hafa verið æUunin að rjúfa hann
niður í gegn, en þó var brátt horf-
ið frá því ráði. Eftir sumarið í
fyrrasumar er svolítil hola inn í
bergið, en nú er enn sprengt á
nýjura stað, og er það þó vafalaust
réttara. — Virðast þetta nokkuð
kákkend vinnubrögð, að ekki sé
meira sagt.
Menn hafa sem sé uppgötvað, að
innan við Hamarinn er allhátt berg,
og er nú ætlunin að leggja göngin
gegn um Hamarinn á snið fram
á við til sjávar og komast þannig
með  veginn  framan  við  það.
Jarðgöngin verða tæpast
f ullger þetta haustið.
Þegar þetta er ritað, er seinasta
holan í Hamrinum orðin 7 metra
djúp og göngin þó hvergi nærri
fullger að þeim hluta. Verkið hef-
ir þegar staðið fast að fjórum vik-
um. Alls munu göngin gegn ura
Hamarinn verða allt að 30 metrum.
Verður því að ganga betur en af er,
ef það á ekki að þurfa að bíða
sumarsins 1949, að lokið sé við
jarðgöngin gegn um Arnardals-
hamar.
Upplýsingar f engnar.
Ég hefi nú fyrir nokkru fengið
bréf frá vegamálastjóra, og er það
dagsett 18. september, þ.e. sama
daginn og grein mín um Súðavíkur-
veg birtist í Alþýðublaðinu.
Þar upplýsir vegamálastjóri,
dö Lýour Jónsson hafi fyrir allöngu
siöan athugaS vegarstæoið frá
Arnardal til Súöavíkur, og hafi
hann mælt með því, ao vegurinn
yroi lagSur yfir hálsinn nokkuö
nálægt gömlu götunni. Hinsvegar
hafi verkfræðingar, sem þarna hafi
athugað staðháttu, lagt til, að farið
yrði gegn um Hamarinn, og sjálf-
ur segist vegamálastjóri einnig
hafa fallizt á það, er hann fór þar
um í fyrra, enda hafi vegurinn þá
veriS kominn inn að Hamri.
Að öðru leyti upplýsir vegamála-
stjóri þetta í bréfi sínu:
Haustið 1945 var vegurinn að
mestu fullgerður út að Arnardalsá.
Á árinu 1946 var unnið fyrir
134000 krónur í Súðavíkurvegi
(það er vegurinn frá Arnardalsá að
Hamri  og  skarðið  ofan  í  hann).
Á árinu 1947 (í fyrra sumar)
var unnið í veginum fyrir 27 400
krónur. Alls eru því farnar í
Súðavíkurveg frá Arnardalsá að
Hamri (og í Hamarinn) á þessum
tveimur árum 16H00 krónur. —
Er það mikið fé í ekki lengri spotta.
Vegamálastjórinn upplýsir enn í
bréfi sínu,  að verkfræðingur hafi
Framhald á 4.  síðu.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4