Tímarit um uppeldi og menntamál

						Lestur.

J>að parf eigi að eyða mörgum orðum að pvír

hversu nauðsynlegt er að kunna að lesa; sannfæringin

um pað er orðin lifandi í meðvitund hvers manns, sem

kominn er af barnsaldri, að ekki að eins einstakir menn,

eða vissar stjettir manna purfi að kunna lestur, heldur

að hver einstaklingur, sem lifir í lögskipuðu mannfje-

lagi þuríi að hafa pessa pekkingu. Mennirnir hafa svo

mörg og vargvísleg mök hver við annan, að peim er

allsendis nauðsynlegt að geta notað pá miklu hjálp,

sem prentað mál og skrifað má veita peim. Jafnt og

pjett koma út bækur, sem geyma ýmsa gagnlega lær-

dóma; til pess að geta orðið peirra aðnjótandi, verða

menn að kunna að lesa hækurnar. En pað er ekki

eingöngu vegna samtíðarmanna vorra, og samhandsins

við pá, að oss er nauðsynlegt að kunna að lesa. |>eir

menn, sem á undan oss hafa lifað, hafa látið eptir sig

bækur, sem geyma ómetanlega fjársjóðu fyrir oss og

eptiikomendur vora; en petta væru dauðir fjársjóðir

fyrir oss, ef vjer kynnum ekki að lesa. Með pví að

lesa bækur, sem góðir menn og vitrir hafa ritað, get-

um vjer fylgt hugsunum peirra, eins og peir væru sjálf-

ir að setja pær fram fyrir oss, pó að peir sjeu hvergi

nálægir; vjer lifum enn í anda með peim, pó að langt

sje síðan peir voru sjálfir til.     J>annig eru bækur upp-

1*