Tímarit um uppeldi og menntamál

						11

aðar einvörðungu við lesfrarkennsluna. En svo góðar

¦sem pær eru til pess, sem pær eru ætlaðar, pá eru pær

alveg óhæfilegar kennslubækur í lestri. Enda er óparfi

að brúka pær; við höfum nóg af stafrófskverum og

peim allgóðum; tel jeg bezt peirra stafrófskver eptir Jón

alpm. Ólafsson.

Eptir að búið er að kenna að pekkja stafina, er

farið að kveða að, og er sjálfsagt að byrja á tveggja

stafa orðum, og bæta svo við fleirum og fieirum, eins

mörgum og kveðið verður að í einu (o: í einni sam-

stöfu). Æfingum í framburði sjerstakra samstafna verð-

ur að halda áfram, pangað til nemandinn er orðinn vel

leikinn i pví að bera pær fram; ef byrjað er að lesa

samfellt mál of snemma, er pað að eins til hindrunar

og tefur fyrir barninu; pað les pá hikandi, verður að

nema staðar til að hugsa sig um, stamar og margtekur

upp sama orðið. |>etta „staut" tekur langan tíma, og

framfarirnar verða ofur hægar. En sje barnið látið pá

fyrst byrja að lesa samfellt mál með orðum, er mörg

atkvæði eru í, pegar pað er orðið vel leikið í að bera

fram einstakar samstöfur, stuttar og langar, pá gengur

pað sem á eptir fer, svo sem af sjálfu sjer, og barnið

les reiprennandi eptir stuttan tíma.

En pó að nemandinn hafi lært að lesa reiprenn-

andi, pá er allt enn ekki fengið. Takmarkinu er ekki

náð, pó að hann geti pulið upp úr bókinni viðstöðu-

laust öll pau orð sem par standa í rjettri röð ; hann

verður einnig að lesa svo, að hann slcilji sjálfur og

aörir slcilji hann. |>etta verður optast nær samfara;

peir, sem lesa svo, að aðrir skilja ekki, skilja venjulega

ekki sjálfir, hvað peir fara með.

J>að verður pví í tíma að benda börnum á, en

einkum láta pau gjöra sjálf grein fyrir meiningunni í

í>ví, sem pau lesa.    Og pað sem lesið er, verður að vera