12 pannig valið, að börn eigi hægt með að skilja pað og gjöra grein fyrir pví; er því rjettast valið til lesæfing- ar eitthvað pess efnis, sem barnið pekkir áður. Ef barnið er vanið á pað, að gjöra grein fyrir efni þess, sem pað les, pá lagast lesturinn mikið af sjálfum sjer, pví að manni verður ósjálfrátt að leggja rjetta áherzlu á og skipta rjett hljóðfalli á setningar, sem maður skilur. Kennandinn verður og að benda barninu á les- merlún, og sýna pví, hversu mikla hjálp pað getur baft af peim, einkum par sem efni er ekki auðskilið; pýð- ingu lesmerkjanna skilja börn ef til vill bezt af pví, ef peim er sýnt, hvernig setningarnar geta orðið meining- arlausar, eða fengið allt aðra meiningu, eí lesmerkin eru sett öðruvísi en pau eiga að standa; pað parf að benda peim á, hverja pýðingu hvert lesmerki út af fyrir sig hefur, að punktur (.) aðgreinir tvær setningar, sem geta falið sjálfstajða hugsun; að hver slík setning greinist aptur sundur í smærri parta með öðrum merkjum, kommu (,) eða semíkommu (;) o. s. frv. þó að pað taki nokkurn tíma að kenna börnum petta og láta pau gjóra grein fyrir pví jafnóðum og pau lesa, er pað vel tilvinnandi, pví að pað er peim öflug stoð til pess að nema áheyrilegan og skilmerkilegau lestur. Framburður í lestri verður irijðg að fara eptir pví, hvers efnis pað er, sem lesið er; pannig má ekki lesa með sama framburði skemmtisögu og búslestur. En um fram allt verður að kosta kapps um, að börn lesi með náttúrlegum framburði og með peim málrómi, sem peim er lagið. J>að er pví miður mjög almennt, að börn taki upp eittbvert Ijótt eða ópægilegt lestrarlag, optast nátt- úrlega eptir peim, sem kenna peim, eða sem pau heyra lesa. pannig er pað allopt, að börn, sem hafa fallegan málróm, og tala laglega mælt mál, fara að söngla og
Beinir tenglar