Tímarit um uppeldi og menntamál

						13

draga ámáttlegan seim undir eins og pau byrja að lesa,

eða t. d. hafa yfir grein úr spurningakverinu; pessu

bregður jafnvel fyrir hjá fullorðnum; peir hafa lært pað

sem börn, og eklri getað vanið sig af pví, pó að peir

síðar kunni að hafa fundið, hversu viðbjóðslegur pessi

uppgerðar-ávani er. Bezta ráðið, til pess að venja börn

af pessum óvanda er pað, að kennarinn lesi hátt, svo

börnin heyri, við og við. Börn læra mjög auðveldlega

pað lestrarlag, sem pau heyra, og læra pví að lesa vel,

ef kennarinn les vel, en læra líka að draga seim, ef

kennarinn dregur seim. J>ó verður hver sem kennir

lestur, að varast að búa sjer til eitthvert víst lestrarlag,

sem öll börn skyldu svo læra, er hjá honum læra lest-

ur; pað sem er náttúrlegur framburður hjá einu barni,

verður tilgerð hjá öðru, eða ónáttúrlegar eptirhermur.

Hvert barn verður að bera svo fram, sem pví gengur

bezt að láta meiningu pess, sem lesið er, í ]jós, alveg

á sama hátt og hver verður að tala, eins og honum er

eðlilegast. En pað, að hvert barn verði að hafa leyfi

til að halda sínum náttúrlega framburði og niálrómi,

útilokar ekki, að laga megi framburðinn; pvert á móti;

lagfæringin, eða tilsögnin er optast í pví fólgin, að

barninu er bannað eitthvað, sem pað vill leggja í fram-

burðinn eða málróminn, og sem pví er ónáttúrlegt; pað

er vanið af ýmsum kækjum, og hinn náttúrlegi fram-

burður pess á ýmsan hátt lagaður svo, að hann verði

sem skýrastur og fegurstur, en honum skal ekki útrýrht

og annar nýr settur í staðinn.

Lestur læra menn til að hafa gagn af honum, og

einnig til pess að veita sjálfum sjer og öðrum unun

með honum. En pessum tilgangi verður ekki náð,

nema svo sje, að lesturinn sje í góðu lagi. Sá, sem er

illa læs, eða á örðugt með að lesa bækur, er ófús til að

leggja út í pað erfiði, eptir að hann hefur lokið skyldu-