Tímarit um uppeldi og menntamál

						35

varið en pví, sem lagt er fram til menningar almenn-

ingi. En fjárframlögurnar koma að mjög litlum notum,

ef elílíi fást góðir og duglegir kennarar til slíólanna, pví

par ríður mest á, að peir sjeu góðir og hafi fengið æf-

ingu og lærdóm viðeigandi starfi sínu. Vjer purfum

pví nauðsynlega að fá kennaraskóla, svo alþýðuskólinn

paðan geti fengið góða kennslukrapta. |>að sýnist ann-

ars nokkuð fráleitt, að peir menn skuli vera valdir til

að kenna börnum, sem enga æfínguhafa haft við barna-

kennslu áður, og kannske — eins og mörg dæmi hafa

sýnt — eru óreglumenn. Eigi er pá gætt að pví, að

kennarinn á að gera meira, en að kenna börnum eitt-

hvað tiltekið af kennslugreinum, pví er gleymt, að hann

á að uppala barnið að nokkru leyti, laga hugarfar pess

og beina pví á hina rjettu stefnu; en sá maður, sem er

alls ókunnur eðli barnanna yfir höfuð og hefur ekki hina

minnstu pekkingu á líkama og sál peirra, getur með

engu móti verið fræðandi og uppalandi hinnar ungu

kynslóðar. Engum dettur í hug að veita peim manni

prestsembætti, sem ekkert hefur lært, já, og pað, sem

meira er, ef hest skal temja, er ætíð spurt um, hvort

sá, sem á að gera pað, kunni pað, hafi hann aldrei komið

á hestbak, mundi honum eigi trúað fyrir hestinum,

eða ef á að venja smalahund, mun ætíð grenslast eptir,

hvort sá sje fj4rmaður, sem venja á hundinn, hefði hann

aldrei gengið til kinda, mundi sá pykja heimskur mað-

ur, sem fengi hund sinn slíkum manni, að hann vendi

hann. En pegar einhverjum manni eru fengin í hend-

UX' svo og svo mörg börn, til pess að hann kenni peim

hinar nauðsynlegustu kennslugreinir, lagi kennslu sína

eptir proskastigi hvers eins, sem bezt á við, já og pað,

sem meira er, venji, lagi og siði börnin, og í stuttu

máli, íeggi hollan grundvöll undir allt líf peirra, pá er

3*