58 |>ó hafa hinir samansettu kennaraskólar á Finn- landi eigi fullkomlega getað náð sinni hugmynd eða frumtakmarki. Hvað er náttúrlegra á einu heimili en að sonum pess og dætrum sje kennt saman á sama tíma, á peirri stundu, pegar peir keppa að sama tak- marki, pví takmarki, sem heimtar sömu proskun og pekkingu? Önáttúrleg takmörk hafa verið sett milli nemendanna, par sem kennslan er aðskilin, og pessi ónátt- úrlegu takmörk leiða af sjer fleiri takmörk, sem svo verða til skaða fyrir allt verkið. |>ær hættur, sem kynnu að stafa af pví, að láta unga menn og konur flytja saman á eina kennslustofuun, geta hvergi komið fram, nema ef pað væri par, sem kennslan er ekki samuiginleg. |>að, sem ætti að hrinda burt hinum hugsuðu hættum, er sameiginleg kennsla. Þetta verð- ur eigi að eins gegn um pau áhrif, sem í sjálfu sjer eru svo holl, er nemendur hafa hvor á annan, en líka.með pví, að hin ónáttúrlegu takmörk með hræðslu sinni og skorti á fullri tiltrú falla burtu, og starf skól- ans fær sinn frjálsa, ljetta og náttúrlega gang. Eins og ekkert er til jafnæsandi fyrir sterkbyggða menn og konur og hin »náttúrlegu takmörk*, pá er heldur ekk- ert betur lagað til að aflaga og framleiða veiklun, en einmitt hræðsla og skortur á fullri tiltrú. Bæði hinar almennu uppfræðislegu hugmyndir, sem liggja til grundvallar fyrir niðurskipun kennaraskólanna á Tinnlandi, og sú reynsla, sem pegar er fengin, bend- ir pannig á hinn samsetta kennaraskóla í orðsins fullu merkingu, sem pað takmark hollrar og náttúrlegrar proskunar, sem enn pá er eigi náð.
Beinir tenglar