Tímarit um uppeldi og menntamál

						60

um kirtlum á leiðinni um pennan veg. Nú er pví svr>

varið, að sumir af pessum vökvum eru enn eigi komnir

á rás hjá ungbarninu; pannig síjast enginn munnsafi í

munninn á ungbarninu og heldur enginn safi úr hinum

svonefnda »magakirtli«, en báðir pessir vökvar hafa pað

ætlunarverk á hendi, að breyta öllu sterkjuefni (stívelsi)

í sykurefni. Sje pví sterkjuefni í peirri fæðu, sem ung-

harni er gefin fyrstu 3 eða 4 mánuðina, pá verður alls.

ekkert úr peirri efnisbreyting sterkjuefnisins, sem er al-

veg nauðsynlegt skilyrði fyrir pví, að barnið hafi nokk-

ur not af fæðunni. Af pessu kemur pað, að t. a. m.

allur brauðmatur, kartöflur, tvíbökumatur, grautur

o. s. frv. kemur ungbarni á áðurnefndu reki að alls

engu gagni; pað fer niður af barninu án pess að líkam-

inn hafi haft minnstu not af, já meira að segja, harnið

hefur beinlínis illt af slíkri fæðu, pví hún orsakar ó-

reglu á meltingunni og öll óregla á henni er mjög skað-

leg fyrir ungbarnið.

J>að ríður pví mjög á pví, að allar mæður hafi pað

hugfast, að næra eigi ungbarn sitt á pví, sem pað sam-

kvæmt eðli sínu eigi á hægt með að melta, heldur &

peini fæðu, sem náttúran bendir öllum á, aðsjesúeina

og rjetta fæða, sem barnið á heimting á að pví sje gef-

in, og pað er brjóstamjólkin. I henni eru samansöfnuð

öll pau. efni, sem ungbarninu eru svo bráðnauðsynleg

til pess að líkaminn geti dafnað sem bezt, og náttúran

hefnr samblandað næringarefnunum í mjólkinni í sem

haganlegustum   og  heztum hlutföllum hvers til annars.

|>að ætti pví að vera hin helgasta skylda hverrar

móður, að hafa barn sitt á brjósti; pað er bæði barninu

og henni sjálfri fyrir beztu. En pess ber að geta, að

pað kemur eigi all-sjaldan fyrir, að móðirin á eigi hægt

með að hafa barn sitt á brjóstí, og pað er sjerstaklega

pegar svo stendur á, sem jeg vil alvarlega   brýna   fyrir