Tímarit um uppeldi og menntamál

						66

Kennarinn þarf   að   leggja stuncl á   að innrœta

börnunum sannan og fölskvalausan guðsótta.

Upphaf vizkunnar er guðsótti; hann er undirrót

allrar hamingju og sælu um tíma og eilífð. Sá, sem

eigi óttast guð, gengur í hlindni og myrkri, hversu

kænn og hálærður sem hann kann að vera. An guðs-

ótta er ekkert sannarlegt frelsi nje friður, nje hrein-

leiki samvizkunnar, engin sönn rósemi og hvíld, nje

fast athvarf fyrir íhugandi og práfullan mannsanda.

í einu orði: án guðsótta nær líf vort eigi tilgangi sín-

um. Hver sá, sem petta játar, mun og játa pað, hve

pýðingarmikið pað sje, að kenna barninu að óttast guð,

pekkja hann og elska. En hvernig á kennarinn að fara

að pví að rótfesta hjá nemendum sínum pessi lifandi

sannindi, elskuna til guðs og traustið á honum? Satt

er pað, að eigi stendur pað í hans valdi að gefa ávöxt-

inn, en hann er pó sá, sem sáir og vökvar, og petta

getur hann gjört í voninni og á að gjöra pað. En til

pess að starf hans geti borið ávöxt, verður hann sjálfur

umfram allt að óttast guð, breytni hans verður að sýna,

að honum sje mest um pað hugað, að lifa samkvæmt

pví, sem hann kennir, lifa guði til dýrðar í kærleika til

hans og meðbræðra sinna. Slíkt líferni, sameinað ljósri

og lifandi fræðslu, sem eigi verkar á hyggjuvitið eitt,

heldur og á viljann og tilfmninguna, hefur svo mikil

áhrif á barnshjartað, að pau verða ef til vill aldrei af-

máð. |>að er sáðkorn, sem getur borið ávöxt alla æfi,

vopn, sem, á margri freistingarstund veitir sigurinn.

Við trúbragðakennsluna yerður kennarinn tvennt að

forðast; hann verður að forðast hálfvelgju, pví að af

henni leiðir, að sú tilflnning vaknar hjá barninu, að

trúbrögðin sjeu að eins efni, sem pað læri, til pess að

geta svarað prestinum   við ferminguna,   eða  við önnur