67 tækifæri, en hafi að öðru leyti enga pýðing fyrir lífið^ Og hver áhrif mun pað hafa á barnið, pegar pað verður aldrei annars vart, en að kennarinn sje ánægður, ef pað kann að eins utanað pað, sem pví er fyrir sett, en sýnir eigi að öðru leyti að hann leggi nokkra rsekt við guð, nje stundi, að barnið gjöri pað? fað er hætt við, að par sem svo er ástatt, par verði bænin og íhugun guðsorðs hræsnisverk eitt. Hinn afvegurinn er sá, að stagast um of á andleg- um efnum; af pví leiðir pað, að börnunum mun leiðast trúbragðakennslan. jþegar menn vilja nota trúbrögðin til pess að fá börnin til pess að hegða sjer eins og gamalmenni og kæfa niður hjá peim barnsgleðina, þá er eigi rjett að farið. Engin kennsla á að vera fremur laðandi, inndælli eða prúðari, en trúbragðafræðslan. J>ær stundir, sem til hennar er varið, eiga að vera hátíðis- stundir barnanna, og pað verða pær, par sem kennar- inn er eins og hann á að vera. Kennarinn þarf að bera kærleih til barnanna og- hafa gott lag á að umgangast þan. Hvert harn parf að njóta ópreytandi og alúðlegrar ástúðar hjá kennara sínum. Kærleikurinn verkar á' barnið eins og sólargeislarnir á jurtina. Kærleikurinn gjörir pað blítt og sveigjanlegt, svo að auðvelt verður fyrir kennarann að laga pað að vild sinni. Pýla og önuglyndi á ekki við börn. Hver maður og pó einkum börnin purfa styttu. Ösjálfrátt vænta hörnin pessarar styttu hjá fullorðnum mönnum, sjer í lagi hjá foreldrum og kennurum. Eins og vafningsviðurinn vefur sig um smárunna eða fær sjer festu á klettaklungri, pegar hann hefur eigi annað betra að vefjast um, eins leitar hið ástpyrsta og bjálparvana barn styttu, jafnvel hjá dáð-
Beinir tenglar