69 komna stjórn á sjálfum sjer. Kennarinn verður bæði að vara sig á því, að breiða fíkjublöð yfir yfirsjónina, og hann verður líka að reyna að kæfa illgresið þegar í uppvextinum. Hvað á bann þá að gjöra ? Hann verður að varast að stökkva upp á nef sitt, lieldur at- huga með rósemi og stillingu yfirsjónina, og leita að orsök hennar. Ef hann sjer, að yfirsjónin hefur verið framin af bvatvísi og hugsunarleysi, þá mun hjartanleg blíða og alúðleg viðvörun veujulega verða bezta og viss- asta ráðið til pess að fá barnið til að sjá að sjer. En þegar hann sjer, að yfirsjónin er af illvilja sprottin, pá hlýtur hann að beita meiri strangleik, ef góðsemin gagn- ar ekki. pegar barnið segir sannleikann umsvifalaust og iðrast yíirsjónar sinnar, pá getur refsing miklu illu til vegar komið. J>að er næsta hætt við, að barnið verði ekki eins hreinskilið í næsta siun. Kennaranum ríður á að láta barnið sjá pað og finna, hversu mikils hann metur pað, að pað segi satt og hreinskilnislega frá yfirsjón sinni, og ef hann sýnir því ást og alúð í um- gengni, mun venjulega ekki verða svo torvelt að fá það til þess. En ef kennarinn tekur til þeirra ráða, að fara að hrópa og hefja hávaða, eða jafnvel hafa í frammi hótanir og barsmíð, þegar hann verður var við einhverja yfirsjón hjá barninu, þá má hann eiga það víst, að- hann mun aldrei til lengdar fá nokkurt barn til að játa hreinskilnislega yfirsjón sína; hann mun missa virðing harnanna og ást, og getur með þessari aðferð komið pví til vegar, að sannsöglustu börn verði hræsnarar og: lygarar. Ef barni sjest hvað eptir annað yfir af skeytingar- leysi eða illvilja, og kennarinn eptir vandlega íhugun finnur, að hann verður að beita strangri refsing við það, ætti hann þó ætíð fyrst að hafa gjört sjer ljósa grein fyrir því, hvort barnið sjálft muni telja refsinguna
Beinir tenglar