70 rjettláta. Sje pað eigi, er hætt við að hann missi meir en hann vinnur. Til pess að geta hetrað spillt harn, verður kennar- inn fyrst og fremst að afla sjer virðingar pess og ástar, en pessa aflar hann sjer einkum með pví, að harnið sjái pað á öllu atferli hans, að hann refsar ekki í reiði eða til að hefna sín á nokkurn hátt, heldur til að frelsa pað úr hættu, ogafþví að hann finnur ekkert ráð hetra til þess en refsinguna. |>að er sjálfsögð saga, að mikla sjálfsafneitun og •sterkan og einlægan vilja parf til pess að geta jafnan verið stilltur og polinmóður, svo að hráðlyndið fái aldrei jfirhönd hjá honum. En sá kennari, sem hefur sterka Jöngun til að starf sitt geti horið ávöxt, mun varla horfa í pað, pótt hann purfi nokkuð á sig að leggja til pess að geta stjórnað sjer; svo pýðingarmikið er pað fyrir starf hans. Kennarinn þarf að vera orðliélclinn og ein- heittur. Vjer vitum allir, hversu áríðandi pað er í mann= fjelaginu, að hver megi fulltreysta. annars orðum. fað «r einn hinn mesti ókostur að vera óorðheldinn. Barn- ið heimtar — og pað hefur rjett til pess — að pað megi fullkomlega treysta pví, sem kennari pess hefur sagt eða lofað; en til þess að pað geti gjört pað, parf kennarinn jafnan að forðast að segja við barnið eða í áheyrn pess, nokkuð annað en pað, sem hann veit að satt er, og aldrei lofa pví öðru en pví, sem hann hefur fullráðið að efna. Ef kennarinn segir harninu eitthvað, er hann síðar sjer að eigi hefur satt verið, pá á hann sjálfsagt að leiðrjetta pað í áheyrn barnsins, eða ef hann hefur lofað pví einhverju, sem hann eigi getur efnt, hversu feginn sem hann vildi, á hann að segja barninu
Beinir tenglar