Tímarit um uppeldi og menntamál

						72

látið nægja með hálfgjörð verk. En hvað heimtar sam-

kvæmnin af kennaranum? Hún heimtar gott minni,

svo að hann verði eigi ósamkvæmur sjálfum sjer

gleymsku vegna, en sjerstaklega heimtar hún þó af

honum, að hann sýni stilling og hafi góða stjórn á

sjálfum sjer. pegar menn skipa eittbvað eða hóta ein-

hverju í reiði, þá sjá þeir opt síðar við gætilega og

skynsamlega yfirvegun, að það hefur verið of strangt

eða óframkvæmanlegt, og verða því að taka orð sín

aptur. Samkvæmnin krefur þess og, að eigi sjeu gefn-

ar margar skipanir og hönn. par sem mörg fyrirmæli

eru gefin um hvert einasta atvik, þar er eigi við sam-

kvæmni að búast. Barnið verður þreytt á sífelldu nauði,

og gleymir, hvað það á að gjöra og láta ógjört, af því

að því er svo margt skipað. Ef kennarinn vill vera

samkvæmur sjálfum sjer, verður hann að vera næsta

spar á skipunum og fyrirmælum, og skipa það eitt, sem

harnið bæði getur framkvæmt og á að framkvæma;

hann verður að muna eptir, hvað hann hefur skipað, og

fylgja því fram, að boðum sínum sje hlýtt.

Kennarinn þarf sjálfur að vera reglasamur,

venja b'örnin á reglusemi, og halda henni vid hjá

þeim.

J>au áhrif, sem barnið verður fyrir, eru einatt und-

irrót allrar lífsstefnu þess. Ef barnið sjer, að það er

venja kennarans, að gjöra hvað eina á rjettum og á-

kveðnum tíma, gjöra það með vandvirkni, og yfir höfuð

vera vandur að orðum sínum og verkum, pá mun eptir-

dæmi hans hafa meiri og betri áhrif, en langar áminn-

ingarræður. Og þegar slíkur kennari þarf að setja ofan

í við börn sín fyrir einhverja óreglu, mun hann ekki

þurfa að eyða mörgum orðum við þau, til þess að fá

pau til að sjá að sjer.    Kennari, sem eigi getur haldið