Tímarit um uppeldi og menntamál

						75

af öllu pola pau að kennarar sínir beiti ranglæti við sig;

móti pví rísa pau af öllum mætti. J>au geta ekki polað

pað, að kennarinn taki eitt barnið fram yfir bitt. J>au geta

polað það, að hann sje strangur, ef hann að eins er

rjettlátur. Jpessa rjettlætistilfinningu á kennarinn að

meta og hafa í heiðri, að svo miklu leyti sem honum

er unnt. Sjálfsagt er pað, að eigi getur hann, hversu

feginn sem hann vildi, ætíð verið fullkomlega rjettlátur

við pau. En hann parf að gjöra allt, sem stendur í

valdi hans, til pess að geta sjer pann orðstír, að bann

sje óhlutdrægur. Ef hann verður var við, að börnin

geti ekki skilið pað, að hann breyti fullkomlega rjett-

látlega í einbverju, pá hefur oss reynzt pað vel, að

skjóta pví undir börnin sjálf, bvernig pau álíta að rjett-

ast sje að farið, svo að sem mest rjettlæti sje sýnt, en

minnstri hlutdrægni beitt. Við petta proskast rjettar-

meðvitund barnanna og kennaranum gefst kostur á að

skýra fyrir peim skoðun sína á málinu; hann fær og

um leið færi á að sýna peim fram á, að pað sje einlæg

viðleitni bans að sýna peim fullkomið rjettlæti, og mun

petta verða til pess að vekja virðing barnanna fyrir

kennaranum og ást peirra til hans. |>ótt fjarri sje pví,

að kennarinn vilji vera ranglátur eða hlutdrægur, getur

pað pó vel komið fyrir, að hann heimti of mikið af

börnunum, og geti fyrir pá sök miklu minna góðu til

vegar komið en ella. Einkum er hætt við, að ungum

og óreyndum kennurum verði petta á, á meðan peir

hafa eigi skilið pessa pýðingarmiklu setning: »Farðu

hægt, svo að pú komist áframU Ungum kennurum

hættir við að heimta af börnunum bæði að pau leysi

verk sitt betur af hendi, en unnt er að pau geti gjört,

og eins hitt, að setja peim of margt og of mikið fyrir

til að læra. fetta ofreynir börnin, en afleiðingin verð-

ur sú, að pau preytast, láta hugfallast,   verða skeyting-