76 arlítil og fá óbeit á öllum lærdómi. Við petta bætist og, að hætt er við, að kennari, sem eigi verður pess var, að petta er sjálfum honum að kenna, láti hugfallast, verði áhyggjufullur og önuglyndur yfir vonbrigðum sínum, og fari að láta börnin skilja á sjer, að enginn muni hafa heimskari og latari bðrn til kennslu en hann o. s. frv. En petta verður eitt með öðru til pess,. að auka óánægjuna og skeytingarleysið hjá hörnunum. — »Áhugi«, pað er nokkuð sem á parf að halda við nám. Hvernig sem kennarinn að öðru leyti fer að, verður hann fyrst og fremst að reyna til að sjá um, að hörnin sjeu örugg og starfhugi vakandi hjá peim. |>að er ekki að búast við miklum framförum hjá börnunum, pegar pau hafa fengið vantraust á sjer og starfhugi peirra er horfinn. ]?að ætti að vera föst regla við alla kennslu og allt uppeldi: »hjálpaðu hinum veika mættw. Kennarinn ætti eltki að leugja mesta áherzlu á pað, hversu miJcið numið er, heldur á hitt, hversu vel pað er gjórt, og með hve miklum áhuga pað er gjört1. Kennarinn þarf að virða sóma-, rjettlætis- og sjálfstœðistilfinning barnanna. Sómatilfinning vaknar snemma hjá barninu, og getur hún orðið oss að miklu liði við uppeldið, ef vjer 1) pað má segja ab J>að sje góður uppalari, sem getur leitt barnið til að jrjöra liið grtða vegna pess eins, að J>að er gott, en eigi ai hauðsyn. eða ai' fiví að einhver vill að það gjöri fietta eða petta pað ma segja að fiað sje góður og hj'gginn kennari, sem- getur komið barninu á pann rekspöl, að löngun pess til að læra fer sivaxandi, svo að pað yfirgefur skólann með peirri meðvitund, að pað standi að eins í fordyrinu að forðabúri pekkingarinnar, og hafi vilja á að afla sjer paðan æ meiri og meiri forða. Löng- unin til að lœra á að vera vöknuð, en cigi slokknuð út, eins og svo opt vill verða, par sem kennarinn leggur mesta áherzluna kt
Beinir tenglar