77 kunnum að hagnýta hana rjettilega. En pví miður getum vjer kæft niður hina fegurstu hæfileika hjá sjálf- um oss og öðrum og spillt þeim. Vjer höfum ástæðu til að ætla, að svo sje opt farið með sómatilfhining harnsins, rjettlætistillinning pess og sjálfstæðistilfinning. jþað parf að vekja pessar tilfinningar, leiða pær í rjett horf og st3rrkja pær eigi síður en aðrar sálargáfur barns- ins. Kennarinn ætti t. d. í hvert sinn, sem barnið hefur gjört eitthvað, sem honum finnst ástæða til að íinna að, að gefa pví tíma og tækifæri til að láta sam- vizku sína, sómatilíinning og rjettlætistilfinning dæma um yfirsjónina og afieiðingar hennar. Ef pessir sálarhæíileikar eru vakandi hjá barninu, pá nmn pað brátt finna til sektar sinnar og fyrirverða sig fyrir yfirsjónina, og pá parf kennarinn ekki annað að gjöra, en hvetja pað til að bæta yíirsjóti sína, að pví leyti sem unnt er, og biðja Guð og pann, sem pað hef- ur á móti gjört, um fyrirgefning á henni. Föðurleg ráð og áminningar um að fremja eigi aptur slíka yfir- sjón verður hann að sjálfsögðu að gefa barninu. J>ó parf hann að gæta pess, að þreyta eigi barnið með mörgum og löngum áminningarræðum, pví að afleiðing- in af peim getur orðið alveg gagnstæð pví, sem til var ætlazt1. hvcrsu mikið barnið lærir, en eigi á hitt, hversu vel pað gjörir pað, eða ineð hve miklum áhuga. 1) pað hefur að mörgu loyti skaðlog áhrif á barnshugann, að vib hafa mörg orö við ref'singar, aminningar og hól; venjulega finnur barnið til fess með sjálfu sjer, að það eigi pað skilið, peg- ar fundið er að við pað og pað áminnt, og pá parf kennarinn ekki að vora margorður; margmælgín mun optast gjöra áminninguna að eins áhrifaminni. Ef börnum er hælt mjög, getur pað hjá sumum peirra vakið fyrirlitning á hólinu, en hjá öðrum aptur á móti raetorðagirnd og hjegómadýrö.
Beinir tenglar