78 J>egar barnið hefur fengið fyrirgefning á yfirsjón sinni, parf kennarinn að gæta pess að sýna pví vin- semd og alúð, eins og ekkert hefði í skorizt. Margur kennari mun hugsa pegar svo stendur á: »Góðurinn minn, pú skalt fá að kenna á afleiðingunum af glappa- skoti pínu«, og pví er hann mislyndur, önugur og tor- trygginn við barnjð. Þetta er hjer um bil undantekn- ingarlaust næsta skaðlegt. þegar pað hefur heppnazt að leiða barnið á pað stig, að samvizka pess, sómatil- finning og rjettlætistilfmning hafi dæmt pað sekt, pá ætti kennarinn að forðast að bæta steini á byrðina, en pvert á móti hughreysta pað með gætni og skynsemd. Vjer höfum reynt pað, að hægt hefur verið að fá spilltustu börn til að sjá að sjer, hafi pau mætt blíðu og alúðarfullri meðferð. En aptur hefur pað komið fyrir, að hæglát börn og upplagsgóð hafa gjörspillzt af hörku og tortryggni, sem við pau hefur verið beitt. Enn fremur ætti kennarinn að haga pví svo til, að aliar refsingar færu fram í einrúmi, pegar unnt er, par sem hann og sökudólgurinn mætast tveir einir frammi fyrir guði sínum. í áheyrn fjelaga sinna er harnið ófúsara á að játa yfirsjón sína, en pegar pað er hjá kennaranum einum, og pað mun fremur leitast við að afsaka sig og komast hjá refsingunni. »Ein syndin býður annari heim«. J>að er svo hætt við, að pegar góðu börnin verða vör við að eitthvert barn hefur orðið brotlegt og orðið fyrir pá sök fyrir refsing, að pau pá sneiði hjá pessu barni, en afleiðingin verði sú, að pað annaðhvort fari að einangrast, svo skaðlegt sem slíkt pó optast er, eða að pað gangi í flokk með börnum, sem litlum sóma hafa að týna. Fyrir pví ætti vandlega að varast alla smánarrefsing. Eigi ríður kennaranum síð- ur á pví, að forðast öll smánandi orð, og láta sjer ekki verða pað á, að nefna barnið heimskingja, bjálfa o. s.
Beinir tenglar