80 ¦að taka við andlegri fæðu, en fá eigi rjett til að melta hana eða nota, pótt eigi sje nema við smámuni í fyrstu? £að má búast við, að sumir muni segja: »Hvað er petta? Eigum við að fara að ráðgast við börn um hitt og þetta, til þess að heyra álit þeirra um pað? Eða eigum við nú í viðbót við allt annað, sem við purfum að kenna peim, að fara að gjöra pau að dómurum og gjörðarmönnum?« Vjer segjum, að petta sje eigi fjarri skoðun vorri, hvað sem um pað kann að verða sagt. Vjer teljum pað ráðlegt, að kenn- arinn gefi börnunum við og við kost á að ræða um ^ms atriði. J>að er auðvitað, að hann stjórnar umræð- unum sjálfur, sjer um að pær fari skipulega fram, og að málið sje skýrt sem bezt frá öllum hliðum, skoð- að með sanngirni, og að þeirri setning sje fylgt, »að sýkna heldur en sakfella«. |>ær stundir, sem pannig sýnist hafa verið varið til skemmtnnar og hvíldar, munu án efa bera meiri ávöxt fyrír barnið, en mörg nöfn og ártöl, sem pað hefur lært með súrum sveita. J. S.
Beinir tenglar