Tímarit um uppeldi og menntamál

						90

4.    J>að á að skipa yfirumsjónarmenn, sem sjá um að

lögunum sje hl/tt og launa þeim.

5.   |>að á að sjá alþýðunni fyrii góðum kennslubókum

og nauðsynlegum keDnsluáhöldum, sem fáisfc jafnan

við vægu verði.

J>ó að fje sje veitt úr landsjóði til menntunar al-

þýðu, einhver tilgreind upphæð til vissra hreppa, þá er

ekki þar með sagt, að peirri byrði skuli ljett af hrepp-

unum, sem peir geta borið. |>vertá móti er það happa-

sælast, að hrepparnir oigi sjálfir sem mestan páttí kostn-

¦aðarframlaginu; það vekur áhuga hreppsbúa á kennslu-

málefnum og hvetur þá til að hagnýta sjer þá kennslu,

sem þeir þurfa hvort sem er að borga. — Og þó að einn

lireppur þyrfti meiri styrk af opinberu fje en annar,

mega menn ekki fara í metnað um það, heldur sjá hver

uin sig sóma sinn í að þurfa sem minnstrar hjálpar

við.

Menntunarstofnanir handa kennaraefnum væri ó-

hentugt að láta einstakar sveitir eða hjeruð borga. Fyrst

og fremst væri það þeim um megn vegna kostnaðarins,

og í annan stað er hætt við, ef menn mættu ráða því

sjálfir, hvernig þær stofnanir væru úr garði gerðar, að

þá rjeði meira fjárspursmálið en þörfin á góðri kennslu.

J>að er ekki óeðlilegra, að landsjóður standist allan kostn-

að af menntun alþýðukennaranna, en að hann standíst

allan kostnað að menntun annara kennimanna, og að

þeir sem nota alþýðukennarana, launi þeim starfa þeirra

á líkan hátt og prestum er að miklu leyti launað af

þeim, er þeir vinna fyrir. Hið opinbera ætti og allra

sízt að kynoka sjer við að leggja nokkuð í sölurnar fyrir

menntun kennaranna, því að undir kennurum alþýð-

unnar eru komnar menntunarframfarir hennar. |>ar

sem þeir eru góðir, þar er hverjum eyri og hverri fyr-

•irhöfn í þarfir uppfræðslunnar og uppeldisins vel varið,