Tímarit um uppeldi og menntamál

						92

skortir þá tíma til þess að framkvæma slíkt eptirlit sem

skyldi. J>ó mun ekki annað ráð vænna að sinni en að í'ela

prestinum ásamt bæfustu mönnum hreppanna eptirlit

með hreppaskólum, par sem peir eru til, en pað pó pví

að eins, að hið opinbera sjái svo um, að menn, sem

sjerstaklega hafa fengið kennaramenntun og pví starfi

eru pess vegna vaxnir, hafi yfirumsjón einnig með

hreppaskólum. |>ó að slíkir umsjónarmenn geti ekki

komið opt í sama skólann, pá er það mikil hvöt fyrir

kennarann til að vanda sig, að hann veit, að hann get-

ur, pegar minnst varir, átt von á heimsókn af umsjón-

armanninum. En pó að hann eigi von á prestinum,

parf harm ekki að vera hræddur: hann veit, að prest-

inum muni geta sjezt yfir ýmsa smágalla, sem aðrir en

skólamenn verða varla varir við, en sem í peirra aug-

um eru þýðingarmikil stórlýti. Jafnvel par sem engir

skólar væru, gætu slíkir umsjónarmenn unnið ómetan-

legt gagn með því að leiðbeina bæði bændum, sem kenna

sjálfir, og umgangskennurunum í sveitum. |>eir gætu

pannig á ferðum sínum um landið unnið meira gagn

fyrir barnauppeldi en margur kennari vinnur, sem sit-

ur um lengri eða skemmri tíma ogkennirí fðstum skóla.

I frumv. til laga um menntun alpýðu, sem sein-

asta ping hafði til meðferðar, var tekið fram,að kennslu-

Dækur skyldu samdar og gefnar út að tilhlutun yfir-

stjórnar kennslunnar, eða hins opinbera og gefnar út á

kostnað landssjóðs, og seldar við vægu verði. ]?að lítur

út fyrir, að pessi ákvæði hafi fallið í geð ýmsum ping-

mönnum, pví að hin frumvörpin, sem að framan eru

nefnd, tóku pessi ákvæði upp-, enda er petta eitt af því,

sem hið opinbera verður að sjálfsögðu að sjá um. Góð-

ar kennslubækur eru mikilsvirði, en um leið mjög vand-

fengnar. Eina ráðið til að fá þær, er, ef til vill það,

að borga svo há ritlaun,   að mönnum þyki tilvinnandi,