Tímarit um uppeldi og menntamál

						ur, eintóm bókvísi. Hin einræningslega andlega menntun

hefur smátt og smátt orðið að poka fyrir hinni marg-

breyttu menntun fyrir lífið, fyrir peirri menntun, sem

setur sjer fyrir markmið, að vekja til lífs alla hæfileika

mannsins, andlega og líkamlega, og veita peim pann

vöxt og viðgang, sem hver einstaklingur er móttækileg-

ur fyrir. Heróp uppeldisins er nú: hraust sál í hraust-

um Ukamal

En pað er langt frá pví, að öllum, sem pessa stefnu

aðhyllast, hafi komið saman um pað, á hvern hátt hinu

setta takmarki verði bezt náð.

Uppeldisfræðin er orðin merkileg vísindi, stöðug

og ájramhaldandi rannsökn um þetta atriði. Allt af

er verið að gjöra nýjar og nýjar tilraunir til pess, að

koma fram hinu æskilega samræmi milli andlegrar og

líkamlegrar menntunar í skólunum. Keglubundnar lík-

amsæfingar (gymnastik) hafa lengi verið við hafðar til

pess, að halda jafnvægi móti andlegu iðninni, bóklestr-

inum, og til pess að koma í veg fyrir pær skaðlegu af-

leiðingar, sem kyrseturnar við bóknámið hafa í för með

sjer fyrir unglinga. En prátt fyrir ágæta kennslu í

fimleiks-æfingum (gymnastik), sem svo er háttað, að

tillit er tekið til alls pess, sem heilsa og proski lík-

amans krefur, — pá hafa kennendur og uppeldisfræð-

ingar jafnan fundið til pess, að bókfræðin í sambandi

¦við hana heíur ekki veitt pá menntun, sem lífið

heimtar.

J>að hefur lengi vakað fyrir peim, að skólarnir

næðu ekki tilgangi sínum, nema pví að eins, að ungl-

ingum í peim væri kennt eitthvai í höndunum, og

um síðustu 3 aldir hefur varla verið nokkur sá merkur

uppeldisfræðingur, að hann hafi ekki tekið í pann streng-

inn, að kenna bæri einhverja handvinnu.

Amos Comenius (1592—1671) segir  meðal annars,