Tímarit um uppeldi og menntamál

						og ýms gagnleg heimilisáhöld. |>eim var einnig kennt

að slípa kíkisgler og stækkunargler og búa til ýms á-

höld^, sem hafa þurfti í skólanum.

petta nálgast mjög þá handvinnu, sem núá seinni

tímum hefur tíðkazt í ýmsum löndum, og sem kalla

mætti heimilisiðnað (á dönsku Husflid).

Skólatíminn er notaður til pess, meðal annars, að

búa til ýinsa gagnlega hluti, og börnin gátu á pann

bátt að nokkru leyti unnið fyrir sjer, um leið og pau

gengu í skólann. En pað vakti ekki fyrir Erancke, að

nota handvinnu pessa í þjónustu uppeldidns.

Á. seinni hluta 18. aldar fara hugmyndir uppeldis-

fræðinganna aptur að hneigjast nokkuð í aðra átt, lík-

ara pví, sem Kousseau hafði hugsað sjer. |>á kemur

Basedoiv (1723—1791) fram á vígvöllinn og berst af

alefli fyrir hinu líkamlega uppeldi. Hann vill fá hæfi-

legt samræmi milli hins andlega og líkamlega uppeldis,

og til að koma pví fram væntir hann sjer mikils góðs

af handvinnu í skólunum, jafnhliða bóknáminu. Hann

segir, að handvinna styrki heilsuna, æfi líkamann, kenni

mönnum reglusemi og styrki eptirtektina. «]?eir menn»,

segir hann, »sem ekki er í æskunni gefinn kostur á

að fást við Jíkamleg störf meðfram hinum andlegu,

taka sjer ekki annað fyrir hendur, þegar peim vex

aldur, en að lesa og skrifa. þeir verða í vandræðum

þegar peir eru preyttir á bókunum, og Ieiðast pá opt

til að stytta sjer stundir með allra handa vitleysu og

skaðræði, af því að þeir kunnu ekkert til handanna*.

En hvorki Basedow nje samtíðarmenn hans gjörðu

sjer þó ljóst, hvernig handvinnan skyldi rekin í skól-

unum svo, að hún myndaði einn lið í hinni afmörkuðu

uppeldisheild, svo að hún rjettilega fyllti einmitt pað

skarð, sem svo margir fundu til að var í pessa heild.

Sá, sem í rauninni gaf fyrsta   tilefnið til   þess, að