Tímarit um uppeldi og menntamál

						handvinnan var relriní samræmi viðgrundvallarreglurupp-

eldisfræðinnar í barnaskólunum, var Testalozzi (1846—

1827). Hann talar um tverJdégt stafrófskver> (A B Gjf des

Könnens). Jeg segi, að Pestalozzi hafi gefið tilefni til pess,

að handvinnan var seinna kennd pannig, en ekki eins og

áður átti sjer stað sem* JiandverJc; pví að hann kenndi

hana ekki pannig sjálfur; en pað var, eins og kunnugt

er, Fr. Fr'óbel (1782—1852), sem fann praktiskt form

fyrir pessar hugmyndir Pestalozzis. í smá- barnaskólum

Pröbels (Kindergarten) helzt líkamleg vinna í höndur

við hina andlegu, og hörnunum er fengið verkefni til

að spreyta andann á. Andi og líkami eru par í stöð-

ugri samvinnu frá pví að barnið fer að bera skyn á

hlutina í kringum sig. En Fröbels smá- barnaskólar

eru ekki skólar í peim skilningi, sem vjer nú tölum um

skóla, og Fröbel hugsaði sjer ekki, að handvinnunni

skyldi haldið áfram í barnaskólunum.

Dr. Uno Cygnœus (f. 1810) tekur par við, sem

Pröbel hættir, og setur handvinnuua í fremstu röð í

sfcólanáminu, og um leið má svo að orði kveða, að hann

skapi nýja og betri skóla í Pinnlandi. paðan er sú

«slöjd»-alda runnin, sem á pessari öld hefur breiðzt út,

fyrst til Svípjóðar, par sem skólinn í Náás varð mið-

punktur hennar, og svo hjer og hvar um alla Norður-

álfuna, og sem nú er að bre$ast út um allan heim, par

sem skólar eru haldnir.

það er pví fyrst á seinni hluta pessarar aldar, sem

handvinna í skólunum er skýrt og eindregið sett fram

og skoðuð sem menntandi liður í slcólastarfinu, og teJc-

in í þjónustu uppeldisins.

öll su handvinna í skólum, hverju nafni sem nefn-

ist, er hefur andlegt og líkamlegt uppeldi nernandans

fyrir markmið, er um allan heim nefnd <slöjd*, og

mætti   nefna hana skólaiðnað, til aðgreiningar frá heim-