18 nú er pað hjer um bil ekki neitt, sem menn hafast að, ekki dögum saman, heldur vikum og mánuðum saman. En nauðsynjar sínar, sem laf-hægt væri að afla kostnað- arlítið með heimavinnu, kaupa menn dýrum dómum af erlendum pjóðum. Þetta pjóðarmein er of kunnugt til pess, að sanna purfi með dæmum; og pað er varla lík- legt, að pað breytist til batnaðar, nema eitthvað sje gert til að kippa pví í lag, og hvað er pá tiltækilegra en að byrja í skólunum, peim menntunarstofnunum sem eiga að ala upp nýja og betri kynslóð? J>að er varla líklegt, að um pað verði skiptar skoðanir, hvort handvinnu beri að kenna í þessnm skólum eða ekki. En í kvennaskólunum! Er pað ekki eitthvað skringilegt, að fara að kenna kvennfólkinu að beita smíðatólum, sög, hefli o. s. frv.? Er pað ekki óparfi að fara að kenna kvennfólki smíðar? Nei, pað er síður en svo sje. Eyrst og fremst er pað nú ekki aðal-atriðið, að kenna smíðar, eins og áður var tekið fram, heldur hitt, að mennta nemandann í orðsins eiginlega skilningi. Og svo er pað alls ekki óparft fyrir kvennmenn, að kunna að ýmsum pess háttar handtökum. |>að, sem skólaiðn- aðurinn sjerstaklega temur nemandanum: reglusemi, ept- irtekt, nákvæmni og athygli að hverju verki, sem unn- ið er, er fjarri pví að vera óparft kvennfólki fremur en öðrum mönnum. |>að er meiri von um, að kvenna- skólastúlkurnar, sem eflaust komast einhverjar í húsmóð- urstöðu, hafi gott gagn af pví, að hafa á unga aldri tamið sjer petta, og kenni hjúum sínum hið sama. |>að er, ef til vill, pegar á allt er litið, fullt eins nauðsynlegt kvennfólki og karlmönnum, að læra einmitt þessa handvinnu, ásamt annari. Elest kvennfólksvinna, sem svo er kölluð, er svo löguð, að henni eru samfara of miklar kyrsetur, ekki sízt meðan kvennfólk er við
Beinir tenglar