31 kom, fannst mðnnum að kostnaður við svo víðtækt skólahald mundi verða ókleyfur; var því gefin út önn- ur tilskipun 29. apríl 1740, og þar dregið úr fyrirmæl- um fyrri tilskipunarinnar. Gjaldabyrðin bvíldi að mestu á jarðeigendunum, og því var peim gefið leyfi til að leggja til bæði, hve nuirgir skólar skyldu vera á hverju svæði, og hversu mikil laun kennarar skyldu hafa. En einmitt þessi ákvæði urðu mjög til þess að eyða þeim árangri, sem vænta hefði mátt af lauafyrirmælunum, því að ýmsir notuðu leyfið þannig, að peir launuðu kennurum því nær engu, og fyrir pá sök var hvorki hægt að fá nýta menn í kennara stöðu, nje gjöra nægi- lega strangar kröfur til kennaranna. Yfir höfuð komst alþýðuskólinn að mestu leyti í hendur auðugra jarð- eiganda. Um þessar mundir kom út tilskipun um ferming- una (1736). Eiginlega var það ekki fermingin sjálf, sem hún skipaði, því að kristinn söfnuður hafði og áð- ur leitað tryggingar fyrir því, að æskumenn þekktu frumatriði kristindómsins áður en þeir gengu til guðs- borðs; en í henni var ákveðið á hvern hátt fermingin skyldi fara fram, og skipað fyrir um fermingar undir- búninginn. Heimtað var að æskumenn kynnu eigi að eins kristindóminn áður en þeir væru fermdir heldur og lestur, og kvíði fyrir pví að hörn næðu eigi ferm- ingu hefur verið góður bakjarl fyrir skóla í Danmörku.. Af því að fermingin hafði svo mikla borgaralega þýð- ingu, klifu menn þrítugan hamarinn til þess að láta böm sín ná henni, og dæmi voru til þess að bændur einmitt fyrir þá sök vildu vinna til að reisa skóla og kosta þá, og eigi var þó hitt síður, að þessvegna ljetu þeir með ljúfara geði börn sín sækja skólana. Hálfa öld eptir að lögin 1739 komu út, var skól- inn að berjast við að ná því miði, sem lögin ætluða
Beinir tenglar