Tímarit um uppeldi og menntamál

						48

liafða við byrjun lestrarkennslu, aptur á móti er hiín

töluvert notuð, pegar börnin eru komin nokkuð áleiðis;

pá er böfð bæði samstðfun og samlestur; stafa pá öll

börn í bekknum sama staíinn í senn, pegar um sam-

stöfun er að ræða, en lesa með greinilegri atkvæðaskipt-

ing, þegar um lestur er að ræða öll í senn sama at-

•kvæðið. Reyndar verður slíkur lestur nokkuð hávaða-

samur, en getur verið góð æfing og venur á samvinnu.

Bðrn eru mjóg snemma vanin á að stafa orð utan að,

•og þannig búin undir rjettritunarnámið síðar. |>egar

nokkuð er komið lestrarkennslunni, er farið að spyrja

börnin út úr pví, sem pau lesa í lesbókinni, og talað

við pau um efnið, og eun síðar er heimtað af peim að

pau segi efni pess, sem pau hafa lesið. Fyrstu prjá

bekkina er haldið áfram að láta stafa orð utan að, en

jafnframt er í þriðja bekknum byrjað að skrifa stutta

setningastýla, pó eru setningarnar fyrst stafaðar utan

-að. Stýlagjörðinni er nú haldið áfram, og þeir látnir

smápyngjast. |>annig er byrjað á að lesa fyrir pað, sem

skrifa skal. Síðan eru bðrnin látin segja skriflega frá

sögu, sem lesin hefur verið fyrir pau eða peim sögð,

eða pau eru látin skrifa um eitthvert efni, sem peim

er kunnugt. Loks eru pau vanin við að skrifa brjef,

reikninga, kvittanir, auglýsingar o. s. frv.

í málfræði er pegar í öðrum bekk að neðan farið

að kenna börnum að pekkja nafnorð, 1/singarorð og

sagnir. í næsta bekk er kennt um fornöfn og töluorð,

•um fallendingar nafnorða, lýsingarorða og fornafna, og

:um frumlag og umsögn. í 2. bekk er lokið við mál-

fræðina, kennt að leysa í sundur setningar og um að-

greiningarmerkin. Loks er öll málfræðin lesin upp og

kennt að pekkja höfuðsetningar og aukasetningar, og

yfir höfuð   um   málbygginguna.    Framan   af er   engin