50 ing er lítið viðhöfð enn, en bæði eru hafðir uppdrættir, bæði veggkort og smærri uppdrættir, og fleiri áhðld til að ljetta landfræðisnámið. Sogukennslan er og munnleg fyrst í stað, og byrj- ar á því að lýsa lifnaðarháttum, siðum og trúbrögðum manna í Danmörk í fornöld (á steinöldinni, eiröld og jámöld) og eru myndir sýndar til skýringar; síðan er horfið að því að segja börnunum sögusagnirnar um forn- hetjurnar Skjöld. Hrólfkraka, Harald Hilditönn, Eagnar Loðbrók o. s. frv. petta er kennt fyrsta veturinn; en síðan er kennt eptir bók ágrip af ættjarðarsögunni og almennri sögu. • I Nkttúrufrœði er byrjað að kenna án bókar eins og flest annað. Byrjað er á því að sýna börnunum dýramyndir, fyrst af innlendum spendýrum og síðan hinum útlendu og fræða þau um eðli þeirra, lifnaðarháttu og notin af þeim. |>etta er kennt fyrsta árið. Næsta ár er líka engin bók höfð, þá er kennt um hin hryggdýrin. J>rjú seinustu árin er kennt eptir bók; þá er farið yfir dýra- fræðina aptur og lesið ágrip af grasafræðinni; og að lókum er lært um mannlíkamann. Eðlisfræðin er að miklu leyti kennd eptir bók þau 2—3 ár sem hún er kennd. Slcólaiðnaðarkennsla drengja er lítt stunduð enn í barnaskólunum, en allt útlit fyrir að þess muni skammt að bíða að hún komist á. Stúlkubörnum er aptur á móti kennt í skólunum að prjóna, bæta, sauma og sníða. Bóhfœrsla og reikningsfærsla er kennd eins og tíðkast hjá iðnaðarmönnum og smærri verzlunum, og nemendum fengnar bækur í tveggjablaðabroti til þess að færa inn í sy"nishorn sín. Söngur og fimleikar er hvorttveggja kennt svo ræki- lega sem kostur er á, því að menn eru mjög samdóma
Beinir tenglar