Tímarit um uppeldi og menntamál

						55

Fæstar af pessum skuggahliðum, sem jeg hefi. nefnt

munu eiga við kennaraskóla í Svípjóð. Margir af Dön-

um eru óánægðir með kennaraskóla sína, og vona að

peir fái komið peim í betra horf, enda er mun auðveld-

ara að koma á góðum kennaraskóla, en að koma barna-

skólamálum öllum í gott horf.

Jeg get hjer um bil verið því alveg samdóma, sem

jeg gat áðan um að danskir skólamenn hefðu talað um

kennaramenntun, og par afleiðandi er pað sannfæring

mín, að hið pýðingarmesta framfarastig, sem vjer nú get-

um stigið í alþýðumenntamálinu, sje að bæta sem fyrst

og sem bezt kennaramenntunina, og þótt próf þau og

prófnefndir, sem einu sinni var rætt um að koma á,

gætu sjálfsagt orðið að nokkru liði, þá mundi þeim

kostnaði, sem þær hefðu í för með sjer, eflaust fyrst um

sinn betur varið til pess að gjöra kennara svo úr garði,

að minni þörf sje á umsjón með skólahaldi þeirra og

kennslu, og að þeir hafi minni þörf á leiðbeiningum,

en nú.

Land vort er of strjálbyggt til þess að kennslu-

umsjón geti verið að nokkru ráði, nema með stórmikl-

um kostnaði. |>ær þjóðir, sem standa miklu betur að

vígi en vjer með alla umsjón, játa jafnvel að hún geti

ekki heldur verið fullnægjandi hjá sjer og að eina ráðið

sje í rauu og veru að gjöra kennarana svo úr garði, að

þeir hafi skilyrði fyrir að þurfa hennar sem minnstrar.

Eigi er þó svo að skilja* að jeg sje að berjast fyrir því

að kennarar sjeu látnir sigla umsjónarlaust sinn eigin

sjó, heldur hinu, að sje um tvennt að ræða: unisjóa

eina saman og próf einsömul eins og um hefur verið

rætt á aðra hlið, en á hina hliðina kennarafræðslu éiná

saman, þá sje eigi áhorfsmál að kjósa heldur kennara-

fræðsluna, en sleppa allri víðtækri skólaumsjón. tlm-

sjónarlausir  geta   kennarar naumast orðið,   að   minnsta