Tímarit um uppeldi og menntamál

						69

og purka sokkaplögg barnanna. Reyndar hef jeg'þekkt

heimili, sem hafa verið svo langt frá, að gerast kenn-

aranum hjálpsöm í því að varðveita heilsu barnanna,

hvað þetta atriði snertir, að þau hafa gert sitt til að

brjóta niður heilsu barna sinna með pví að láta þau

fara í vota sokha að morgninum í pví skyni að ganga,

í þeim í skólann, sitja par 4 til 5 klukkutíma og gösla

síðan vot í fæturna allan seinni hluta dagsins. Við

slíkri óforsvarandi rneðferð á börnum sýnist reyndar

vandi að finna afsökun. En hirðulausar mæður og hús-

mæður finna hana samt með hægu móti, og afsökunin

er petta gamla, sem tíðum er tekið til bæði með rjettu

og röngu: fátæktin. En hversu mikla afsökun sem fá-

tæktin veitir opt— og allt of opt neyðist maður til að

taka pá afsökun gilda— pá má kennarinn með engu

móti taka vægt á pví hirðuleysi, sem hjer ræðir um.

Ef viljann vantar ekki, finnast ávallt einhver ráð til

pess að búa börnin svo vel að sokkum, að pau eigí til

skiptanna.

Hinn venjulegi íslenzki skófatnaður er mjög óhent-

ugur skólabörnurn. Trjeskór eða klossar halda fótum

barnanna langt um betur purrum en íslenzkir sauðskinn-

skór. ]pað væri hentugt að hafa íslenzkn sauðskinn skó;

en klossa, eða trjeskó utan yfir. Börnin pyrftu pá eng-

in skóskipti að hafa, heldur skilja utanyliiskóua eptir

fyrir utan skólastofuna, og gætu þanoíg bþtast verið

bæði pur og hrein um fæturna inni í kennslustundun-

um. Eins og áður er gctið, spillist loptíð í kennslustofun-

um meðal annars af óhreinindum, sem berast með skó-

fatnaðinum inn í þær.

|>að má líklega búast við þeirri mótbáru móti trje-

skónum, að börn eigi bágt með að ganga á peim lang-

ar leiðir. En fyrst ber þess að gæta, að fæst af skóla-

börnum eiga   mjög langa   leið   að   ganga;  flestir skólar