Tímarit um uppeldi og menntamál

						70

eru í þjettbýlum sjóplássum og kaupstöðum. í öðru

lagi er pað að eins fyrst í stað, sem þeim fellur illa

að ganga á trjeskóm,en með vananum lærist peim að

ganga á peim viðlíka og á íslenzkum skóm.

Af því að trjeskór eru ennfremur ódýrasti skófatn-

aður, sem til er, þá virðist sjálfsagt að taka hann upp,

að minnsta kosti fyrir skólabörn.

(jott viðurværi purfa öll skólabörn að hafa; en pví

miður er langt frá að pau hafi það öll. Börn sem ekki

hafa nægilegt og hollt viðurværi, geta ekki tekið peim

andlegum og líkamlegum framförum, sem pau annars

gætu tekið á námsárunum. Börn geta auðvitað ekki

haft annað eða betra viðurværi en heimilin hafa, sem

þau eiga heimaá. En nú vita pað allir, sem til pekkja,

að viðurværi á mörgum heimilum í fátækum sjáfarsveit-

um er langt frá pví að vera viðunanlegt fyrir menn,

sem nokkra vinnu pyrftu að leggja á sig, og pá pví

síður fyrir börn, sem eiga að proskast líkamlega og and-

lega. Hjer er vandi úr vöndu að ráða, en úr peim

vanda verður að leysa. Kennarinn má ekki láta sitt

eptir liggja, að hvetja hreppsnefndirnar til að taka pau

börn upp, sem ekki hafa viðunandi viðurværi, og koma

þeim fyrir á betri stöðum, par sem pau geta fengið lík-

amlegar parfir sínar uppfylltar. Hann verður að reyna að

gjöra sveitarstjórninni skiljanlegt, að hún bakarsjer puuga

ábyrgð með því, að láta ala börnin upp í líkamlegri

eymd og hann á aptur hægt með að sýna, að í and-

legum efnum dragast slík börn aptur úr, hversu dug-

legur og samvizkusamur, sem kennarinn er. Heilsu

slíkra barna er og misboðið með pví hinu sama, sem

alls ekki ofby?ður öðrum börnum. íramtíð þjóðarinn-

ar er komin nndir hiuni uppvaxandi hynblöð. Vjer,

sem nú lifum og vinnum að einhverju leyti að upp-

eldi hinnar   ungu kynslóðar,   verðum   að   íinna   punga