Tímarit um uppeldi og menntamál

						71

peirrar ábyrgðar, sem á oss hvílir; vjer verðum að sjá

og skilja, að sá arfur, sem vjer leifum framtíðinni,

niðjum vorum og eptirkomendum, er mest undir pví

kominn, að vjer vinnum trúlega að barnauppeldinu,

andlega og líkamlega. Vjer verðum að skilja og reyna

að gera öðrum skiljanlegt, að pað er skylda vor allra,

að gera allt sem gert verður til þess, að ala upp nýja

og betri kynslóð, andlega og líkamlega hrausta. cFeðr-

anna dáðleysi er barnanna böl«; með hirðuleysi ogsmá-

munalegam sítingsskap um kostnað, eða fjárframlög til

barnauppeldis er margur gerður að aumingja, sem alla

æfi verður öðrum til byrðar, en sem með góðu uppeldi,

er kostað hefði nokkrum krónum meira, hefði getað

orðið sjálfum sjer vel bjargandi og stoð og styrkur

annara.

|>au börn, sem alast upp við of mikinn skort á

góðu viðurværi, bafa ekki þrek til að bera pá áreynslu

sem skólinn verður að leggja á þau. Skólinn bætir því

að eins gráu ofan á svart; hann veiklar heilsu peirra

enn meira, og andlegar framfarir verða lítilsvirði.

*                                                             *

Hjer að framan hafa nú verið gerðar nokkrar at-

hugasemdir um meðferð á heilbrigðum skólabömum.

En opt kemur pað fyrir að börn koma meira eða minna

lasin í skólann; hitt mun vera sjaldgæfara, að pau

geri sjer upp veiki til að la að fara heim, en með öll-

um slíkum börnum parf að hafa glöggt eptirlit. Las-

leiki barna getur opt verið óverulegur, og engin ástæða

til að Mta pau vera heima pess vegna; en hann getur

líka verið byrjun til alvarlegs sjúkdóms. Hjer er mjög

varlega farandi fyrir kennarann, og bezt er að fara að

læknisráðum, ef til læknis næst.

Kennari sem er vanur að taka vel eptir skólabörn-

um sínum,   getur   opt sjeð   með   nokkurri   vissu,   hvað