Tímarit um uppeldi og menntamál

						72

peim líður, pó að ekki sje hann lækningafróður. hami

verður fljótt var við breytingar á útliti peirra, pó að

smáar sjeu, og verður pá að gæta allrar varúðar í með-

ferð á peim börnum, sem um lengri tíma eru ekki eins,

og pau eiga að sjer. Með pví að ráðgast um harnið

við foieldra pess, getur hann opt fengið að vita ein-

hverjar náttúrlegar orsakir til pess, að útlit pess er

breytt, og verður pá að taka pær varúðarreglur, sem

við eiga;   sízt má draga of lengi að vitja læknis.

Sjerstaklega ber að varast, að nokkur næmur sjúk-

dómur komizt inn í skólana. Hvert pað barn, sem hefur

kláða eða aðra næma sjúkdóma, verður að senda heim

og leyfa pví ekki að koma aptur í skólann fyr en vissa

er fyrir pví, að veikin sje ónæm orðin.

J>að verður að skoðast sem sjálfsögð skylda kenn-

arans, að grennslast eptir pví, hversu heilsufari barn-

anna er varið, pg kynna sjer eptir mætti alla veiklun á

heilsu peirra; pví að annars getur hann ekki sýnt peim

nauðsynlega nákvæmni, sem veikluð kynnu að vera. En

nú er pað ekki á allra færi að meta vanheilsu annara,

eða pekkja sjúkdóma. ]>að er pví eitt af pví sem kenn-

arar pyrftu að fá nokkra pekkingu á. |>eir purfa ekki

einungis að menntast nokkuð í almennri heilbrigðisfræði,

heldur einnig læra að pekkja sjúkdóma af einkennum

peirra. — J>að er ekki hætt víð, að menntaður kennari

misbrúki pá pekkingu sína til pess að gefa sig út fyrir

lækni, eða hann fyrir pá sök vanrækti að leita læknis-

hjálpar pegar pað væri nauðsynlegt; en hann parf svo

práfaldlega á pesskonar pekkitigu að halda til pess að

geta dæmt um, að hve miklu leyti, eða hvenær Astæða

væri til að ieita læknis. Einkenni hinna algengustu

næmu sjúkdóma, sem hjer koma fyrir, parf hann að

pekkja, ef hann á að geta varnað pví að peir gagntaki