76 Af þessu leiðir aptur, að það að kenna er einatt skoðað ekki einungis aoa/ætlunarverk kennarans, heldur hið eina, sem honum her að gera. En þetta, að kenna, að auka þekkingu barnanna í ýmsum námsgreinum, er ekki nema annað atriðið í starfi kennars, eða ætlunarverki skólans. Hitt atriðið er að ala börnin upp, að gjöra þau að andlega og siðferðislega sjaljstœðum og frjálsum mönnum. J>að er nú orðið viðurkennt að þetta sje aðaZ-ætlun- verk skólanna; það á því að vera aðal- starf kennar- anna. En kennsla í hinum ýmsum námsgreinum' er opt og að miklu leyti meðal í hendi kennars til að ná þessum tilgangi, auk þess sem hún er nauðsynleg vegna þess, að lífið heimtar margbreytta þekkingu af einstak- lingnum, ef hann á að geta staðizt í baráttunni fyrir tilveru sinni, og gegnt hinum ýmsu störfum og skyld- um, sem lífið leggur honum á herðar. En enda þó að það væri nú almennt viðurkenntað uppeldi barna sje aðal tilgangur skólanna og aðalstarf kennara, þá er eigi með því sagt, að menn vildu al- mennt kannast við, að ncin knýjandi ástæða væri til þess að veita kennurum nokkra sjerstaka menntum. J>að eru fleiri en kennarar, sem þurfa að ala upp börn, og ef barnauppeldið er sá leyndardómur að til þess þuríi sjerstaka menntun, þá væru það einnig fleiri en kennaraefnin, sem þyrftu að afla sjer slíkrar mennt- unar. lin nú vita allir að allflestir foreldrar og vanda- menn barna hafa enga slíka menntun, vita ekki einu sinni hvað uppeldisíræði er, hafa jafnvel ekki heyrt það orð nefnt á æíi sinní; og þó gengur allt vel! fessar og pvílíkar eru ástæður þeirra manna, sem telja kunnáttu í uppeldisfræði ónauðsynlega kennurun-
Beinir tenglar