77 um. Og ekki er ólíklegt, að sumuiu kunni að pykja á- stæðurnar all-gildar. pó að menn almennt liafi ekki lært neina uppeld- isfræði, eða aflað sjer neinnar sjerstakrar pekkingar á því að ala upp börn, pá gera þeir sjer samt ílestir ein- hverjar, meira eða minna ljósar hugmyndir um pað, hvers beri sjerstaklega að gæta um barnauppeldið, búa sjer til reglur og lögmál, sem peir svo telja góð og gild, og breyta meira eða minna eptir peim. þessar almennu, en opt óljósu, hugmyndir verða svo að tízku, og ganga frá manni til manns, frá einni kynslóðinni til annarar með peim breytingum, sem tímarnir gjöra á peiin. Hver sá maður, sem ekki brýtur bág við hinar gildandi hugmyndir, heldur elur börn sín upp samkvæmt peim er pví talinn góður faðir og fóstri. — J>að er ekki langt síðan sú skoðun var almenn, að fullnægjandi væri fyrir bóndann að pekkja, hvernig fað- ir hans og forfeður yrktu jörð sína og ólu upp Ijenað- inn. En nú er sú breyting koroin á pað, að menn viðurkenna almennt, að sjerstaka pekkingu purfi til pess að rækta gras og jurtír, pekkingu á lífsskilyrðum jurt- anna og efnum jarðarinnar. Jarð^Tkjumennirnir hafa kennt möunum, að peir megi ekki vænta góðrar upp- skeru úr jarðeplagörðunum t. d., nema garðarnir fái nógan og góðan »áburð« sjerstök jarðefni, er veita heppi- legust lífsskilyrði peirri jurt, sem rækta skal. En áður nefndu menn pað til sannindamerkis um að íslandi færi aptur, að sami garðurínn, sem fyrir 20 árum gaf góðan ávöxt, væri alveg orðinn ónýtur; en ekkert borið í hann allan panu tíma af næringarefnum jurta. Eú- fræðingarnir hafa kennt mönnum að pað er ekki sama, hvernig lífstofn fjenaðarins er, heldur ekki sama, hvernig- ig fjenaðurinn er alinn upp, o. s. frv. Hinar eldri skoðanir um grasrækt og fjárrækt eru
Beinir tenglar