80 koma nokkrum peim umbótum fram, ef hvergi á öllu landinu er nokkur menntastofnun, sem peir geti flúið til í pví skyni að mennta sig til pess? An þeJcJcingar á barnauppeldi', án frekari þekk- ingar en almenningur nú Jiefur, bregtist barnauppelcl- ið eJcJci verulega til batnaöar. J>essi pekking er öllum nauðsynleg, sem ala upp •hörn, en fyrst og fremst barnakennurunun, pví án henn- ar geta peir ekki unnið sem skyldi að ætlunarverki skól- anna, barnauppeldinu. En pó að vjer slepptum pví að ætlast til svo mik- ils af kennurunuin, að peír tækju nokkurn pátt í upp- eldi barnanna, — sem er ómögulegt, pó að kennararn- ir sjálfir vildu, — pó að vjer segðum sem svo: látum foreldra og vandamenn annast uppeldi barnanna, en 'kennarana Jcenna peím, pá er kennaramenntun nauð- synleg eigi að síður, pví að kennslustörf heimta sjer- «taka kunnáttu og æfingu, sem mönnum er ekki á- sköpuð. Hjer rekur að hinum gamla, rótgróna misskilningi á pví, hvað kennsla er. Misskilningurinn er skýrt tek- inn fram með pessari setningu: »AUir geta /cenntþað, sem þeir Jcunna sjálfin. Og meining setningarinnar á pá að vera, að hver sem kann að skrifa, reikna, lesa o. s. frv., geti pessvegua einnig kennt, að skrifa, reikna, iesa o. s. frv.; kennarnir sjeu góðir og gildir, ef peir kunni pað, sem peir eigi að kenna. Fgrsta skilyrðið fyrir pví að geta kennt er auðvit- að pað, að kunna sjálfur pað, sem á að kenna; en pað eina skilyrði er ekki nóg, ef kennslan á að vera meira -en iiafnið eitt. Allir geta kennt t. d. skrift á pann hátt að kaupa sjer preiitaðar eða skrifaðar forskriftir, rjetta pær síðan að barninu og segja pví að skrifa eptir peim. Ef for-
Beinir tenglar