Tímarit um uppeldi og menntamál

						42

hverjum hlut, sem börnin þekkja, til dæmis orðið

¦cat (köttur), og er því þá kennt að aðgreina þau

þrjú hljóð, sem mynda það orð, og svo sýnir kenn-

arinn barninu orðið í bókinni, og kennir því, að

mörkin, sem það sjer í bókinni, heiti stafir, og að

þessir stafir tákni eitt eða fleiri viss hljóð. Þvinæst

•eru barninu kennd nokkur fleiri orð á sama hátt. Því

næst er því sýnt orð, sem eru myndað af sömu

hljóðum og það hefur þegar lært, en í annari röð,

¦og það látið sjálft stafa þau eptir hljóði og látið

kveða að þeim. Þegar það hefur lært að lesa nokk-

ur eins atkvæðis orð, er því sýnt tveggja atkvæða

•orð, og því gert skiljanlegt, hvað það er, sem sje

kallað atkvæði. Um leið er barninu kennt, að í orð-

um, sem eru tvö eða fleiri atkvæði, liggur jafnan

mest áherzla á einhverju einu atkvæðinu. Er þá

barnið látið nefna nokkra hluti, sem nefndir eru með

tveggja eða fleiri atkvæða orðum og skrifar eða prent-

ar kennarinn þau á veggtöfluna, eða lætur barnið

gera það, ef það getur myndað stafina, og lætur

barnið svo merkja áherzluna. Jafnframt þessu er

barninu kennt hvað stafirnir heita, en fyrst eptir að

það er orðið nokkuð lesandi, lærir það stafrofið í

röð utanbókar. Því næst lærir barnið, að eins og

atkvæðin, sem eitt orð samanstendur af, verði að les-

ast í einu, og ekki megi slíta orðið sundur, með því

að nefna eitt atkvæði, og stanza svo og nefna ann-

að o. s. frv., svo verði og að lesa orðin, sem myndi

^setninguna, í eirmi heild, og ekki slíta þau hvert frá

•óðru. Og eins og áherzlan liggi á einu atkvæðinu

í orðinu, svo liggi áherzlan í setningunni á einu eða

fleiri orðum. Jafnframt er barninu kennt, að þau

orð,   sem innibindi  heila hugsun,   myndi til samans