Tímarit um uppeldi og menntamál

						43

setningu, og það látið búa til setningar, látið segja

•eitthvað um einhvern hlut. Um leið eru barninu

kennd aðgreiningarmerkin og einföldustu reglurnar

með brúkun þeirra.

í reikningi er byrjað á því að kenna barninu

tölurnar. Því er sýndur einhver hlutur, og það svo

spurt, hvað margt það sje. Barnið svarar þá, að

það sje einn; svo er því sýndur annar hlutur, helzt

;sömu tegundar og sa, sem því var fyrst sýndur;

kennarinn heldur á þessum hlutum sínum í hvorri

hendi og spyr svo barnið — hvað hef jeg margt í

hægri hendinni? Barnið svarar: einn. Kennarinn

¦spyr aptur.—Hvað hef jegmargt í vinstri hendinni?

Barnið svarar: einn. Þá setur kennarinn báða hlut-

ina saman á borðið, eða tekur þá báða í aðra hönd-

ina, og spyr barnið, hvað margir sjeu einn og einn.

Ef barnið veit það, svarar það »tveir«. Með þessu

móti lærir barnið, að tölurnar myndast við það, að

einum er bætt við næstutölu á undan. Jafnframt

þessu er barninu kennt að þekkja og mynda tölu-

stafina og skrifa þær tölur, sem það hefur lart, með

orðum, tölustöfum og rómverskri tölu. Sumir kenn-

arar kenna barninu samlagning, frádrátt, margföld-

un og deiling allt í senn. Kennarinn tiidæmis læt-

>ur barnið taka einn hlut, svo tvo hluti, ogsvofimm

hluti, og spyr svo barnið, hvað það hafi nú marga

hluti. Barnið svarar »átta«. Svo spyr kennarinn,

Jivað það sjeu margir 1 og 2 og 5. Barnið svarar

»átta«. Svo spyr kennarinn barnið: ef við tökum

tölurnar einn, tvo og fimm, og gerum úr þeim eina

tölu, hvaða tölu fáum við? Barnið svarar »átta«.

Nú segir kennarinn barninu, að þegar tvær eða

:fleiri tölur sjeu teknar og mynduð úr þeim ein tala,