48 -ánægð og foreldrar þeirra líka, og þeir telja sjer trú uib, að þau hafl lært ensku. Þegar spurt er eptir, hvað langt þessi eða hinn sje kominn í skólanámi sínu, þá er að eins spurt að, í hvaða lestrarbók hann, sje. Það er sjaldan spurt að því, hvort hann geti talað ensku eða skrifað hana, eins og það væri •ítð læra eitthvert mál, að læra að lesa, það er að ¦ segja, að kveða að nokkrum orðum. Sá sem þetta ritar hefur hitt á börn, sem lásu í »fjórðu lestrar- bók«, en skildu þó svo lítið í því, sem þau lásu, að þau gátu ekki að greint mannanöfn frá efninu; þrátt fyrir það þótt þau heíðu gengið á skóla í þrjú til fjögur ár, þetta 4 til 5 mánuði á ári, gátu þau ekki mynd- ¦ að eina setningu um algengustu hluti, og því síður skrifað nokkra setningu, og kunnu mikió minna í ensku en jafnaldri þeirra, sem las í fyrstu bók, en haíði verið 4 mánuði í enskri vist, og þetta voru ¦ börn, sem höfðu dágóða hæflleika til að lesa. En hjer er nú líka sýnd lakari hliðin. Á hinn bóginn má telja nokkur islenzk börn, sem ekki standa að baki enskra jafnaldra sinna í enskunni, þó þau hafl ekki haft tækifæri til að nema ensku annarstaðar • en í skólunum, og ekki heyrt annað en íslenzku talaða í heimahúsum. íslendingar sögðu jafnan, þegar þeir voru að taka sig upp af fósturjörðu sinni til að flytja vestur um haf í aðra heimsálfu, að þeir færu mest vegna barnanna sinna; að þeir vissu, að þeir mundu eiga hægrameð aðmenntaþar börnin sín og »komaþeim iil manns« en heima á fósturjörðinni, og þess vegna færu þeir. Að þeir hafi talað þetta af einlægni, má sjá af því, hvað þeir eru opt fúsir á að leggja á sig, til þess að koma sjer upp skólahúsum. Þeir horfa
Beinir tenglar