81 er það minni vandi. Margur gerir gott barn slæmt, með því að fara illa með það eða hafa illt fyrir því. Harðneskja, fyrirlitning, og önnur ill og röng með- ferð, gerir kjarkbarnið hart og þrátt, greinda og stillta barnið slægt og hrekkvíst, veiklynda barnið kjarklaust. Illa meðferðin er eins og slæmu stjúp- urnar i þjóðsögunum; hún kemur börnunum í álög og gerir þau að úlfum, refum eða geitum í andleg- um skilningi. Já, ástríka eða góða barnið sjálft get- ur leiðzt út í ýmsa óreglu, sé því sýndur sifelldur kuldi eða tortryggni. Verður þá fagur mannengill hulinn svínsgervi.-------Eg held nú, að hinar ofan- töldu ahnennu liegðunarreglur, sem felast í elsku, sannleik og réttlæti, séu einmitt þær, sem einkum og sér í lagi á að hafa við góðu börnin. Samt vil eg taka þrjú atriði fram enn þá. Vertu ætíð blíð- ur og nákvæmur við veiklynt barn, og væg því, ef því verður á. Græt aldrei viðkvæmt barn, sem elsk- ar þig; því meira sem það ann þér, þess þyngra fellur því reiði þín. Sum börn eru mjög ástrík í geðsmunum, við- kvæm og fín, saklaus og einlæg sem engill, vænta ekki annars af öðrum en góðs, af því þau eru svo góð sjálf. Elskan, fegurðin og réttlætið svo að segja skín og geislar af augum, brosi, atlotum, hreyfing og hegðun þeirra allri. Skoðum þvílík börn eins og engla, eins og mannblóm, sem eru svo miklu æðri, betri, fegri og hreinni en sjálfir vér. Hugsum þá nm það, að í þeim er helgidómur lífsins og ímynd hins æðsta barns. Allt sem eg get sagt um hegðun við slik börn, auk áðurtatdra ráða, er þetta ritning- arorð: »Tak skó þína af þér, því þú stendur á.