Lesæfmgabók. i. Fátítt mun, að N. T. sje haft til stöfunar. Staf- rófskver J. 0. er i almennu uppáhaldi, — en mörg- um kæmi vel að fá það með stærra letri, atkvæða- kafiana að minnsta kosti. — Og fáir munu kjósa að kenna lestur án stöfunar — þar sem það er gjört ¦erlendis, er það af því, að málin neyða menn til þess; það gerir vort mál ekki, og er það mikilsvert. Hjá oss gengur öllum venjulega gáfuðum börnum vel að læra stöfun; en sje hún vanrækt, gengur illa að bæta það upp síðar; »lengi býr að fyrstu gerð«. Þeir sem fyrir slíkri vanrækt hafa orðið, eru flestir ¦auðþekktir af stafsetning sinni, og það sumir, sem síðan hafa lært á góðum barnaskólum, t. a. m. I Reykjavik. Víst er um það, að mörg börn, sem eigi eru námfús, fá leiða á lestrar-æfíngabókinni sinni; en hin námfúsari ¦— og þau eru þó ekki færri, sem betur fer, — fá lika mætur á henni. Meðfram er slíkt undir kennslunni komið. Hentug lestraræfingabók getur óefað greitt fyrir lestrarnámi; en lestri N. T. gerir hún því að eins meira gagn en ógagn, að efni hennar glæði trúar- tilhneiginguna. Br. J.
Beinir tenglar