Nr. 1. 1. árg. TÍMIN 4. mars 1943 Hugsið um børninil vLegg gott i beínini á honum, sum tú vilt hava gott verk af gera*, ansa tí væl eftir, at børn- iui ikki Hða neyði Soleiðis ¦sura vióurskiftini nú eru, er tað óivað, at mangur situv í svQnguiii og trongum korum. Børn eru í mongum he'n/ii bæðf svong og køld; og leirra barnaár, sum áltu at liðið í sól og gleði, líða í kulda og neyð. SÍfk børn verða særd fyri lív- ið, ley fáa einki gott í beinini og verða lí beldnr iltki ment til at byggja land. Vil mugu ansa eflir, at lann komandi ællin ikki verðurlam- in, áðrenn bon rættiliga dugir al ganga; tí er lað, , at vit liava slovnað BARNAHJÁLPAR- GRUNNIN, sum hevur í upp- gávu eflir førimuni at Iijálpa teim børnum, ið iaðirleys eru, ella, sum hava foreldur, ið ikki eru ment at síggja teimtilgóða. Hetla er ein lándasak, sum eigur at verða styðjað — og styðjað munagott av øllum rætt- hugsandi fólki. Vit, sum heima sita, hava ta skyldu yvir fyri teimum, sum í hesi tíð sigla yvir hav, at laka okkum av teimum børnum, siirn vegna vandasiglingina verða faðirleys og kanska eisini móðurleys; ber má fólkið á hesum landi kenna skyldu s.ína, vera bæði faðir og móðir fyri teim ómyndugn. Eill lið í hesum arbeiði er hesiu grunnur, sum peningur nú verður samlaóur inn lil. Føiovingar! hugsið í hesum døgum um tey børri í Føroyum, sum neyðstødd eru. GEVIÐ AV GÓÐUM HJARTA, OG MINNIST TIL, ÁT HVØRT OYRA GER MUN! Nevnd Barnahjálpargrunnsins. KríBflstrygfllnfl m vøram. Útfyllingarbløð- til umsókn um sjálvkravda kríggsirygging av vørum verða í hesum døgum send við postinum tíl allar handlandi. Teý, ið ynskjá vøruupplag sítt tryggjað, skulu senda um- sóknina inn saman við eini vøruuppgerð pr. tann dag, tryggingin verður feknað. Kunngerðin no. 61 frá 23. desember 1942 um ,sjalvkravda kríggstrygf»ing av vørum verður send eflir áheitan til TRYGG- INGARSAMBANDIÐ FØROYAR. Tórshavn, hin 1. niars 1943. Jens av Reyni. Skála skipasmiðja Telefon nr. 1 Á Sleipustøðini verður alt skipasmíð vsel úr' bondum greitt. Krambúðin: í matvørudeildini fáast allar vanligar matvørur, og í klædnabúðini fáasl konufólka- og mannfðlkafrakkar, melrar.vørur, skjúrlur, undirtoy, handskar, skógvar, kufferl, parfumir o. m. a. Hvørt føroyskt fiskifar eigur at hava elektriskt ljós umborð Installatiónir verða væl úr hondum greiddar. Tiiboð verða altíð givin eítir áheitan. Leíf Mohr Telefon 220 Ein góOur 5 pers. V-8 til sølu. Prentsmiðjan vísir á.' Hoyggj keypist. Jákup Jensen. • Tlf 439 ella 205. A. BREND HEILSØLA TELF. 114. Vita vit frð bumbing at siga? .Iú — sjómenn okkara, leirið eru slopnir iindan við lívimtm, leir vila, hval ið bumbing er, og vil drepa bøviir, táió vil hugsa um leir, sum ikki bóru boð í bý, teir ið horvu ííti íí havinum víða. Men vit uppi a landi, vil hava tfbetur bigartil verið spard fyri ta ræðslu, sum' ein bumbiug av civilfólkinum er. ()g vit vilja ðsanna lað, lá vil síggja, livafcein amejikansk- nr blaómnður, /?obert St. John, sá í Korinth, lá hesin býur ein augustdagí 1941 varð bumbaður. Korinth er ein Iflil, friðarligur býu:, og henda dagin gjørdu øll lað, sum tey vóru von at gera utlan at vara nakra av kriggsins óiukkum. Men eg hevði ikki veiið meir enn nakrar mjnultir í\ gislingarhúsinum, lá hoyrdi eg, at flúgvarar komu. Egskund- aði mær hagar, ið sjúkrabúsið var (Har var eingin lækni), líeg vilsti frá royndum, at ley ofta blivu fyrst bumbað. Tá sá eg, hval tað var, flogførini royndu at hilta við brandbumbum: 30 vognar, sum beint vóru komivir jnn á støðina, og allir bøvdu teir Reyðakross málaðan á lak- ið. STUKA-førini kavaðu ýlandi og hvínandi niður yvir leir — og ruktu væl. Eg líoyrdi rópini frá teiin særdu, sum lógu inni í vognunum og nú blivu dripn- ir og brendir. So fóru tey at bera íí børum úr vogiiiiiium niðau á sjúkraliúsið. Tað, sum lá á børunum, var ikki stullligt al síggja. í Buka- rest hevði eg — undir Jarnliðs- uppreislrinum — sæð, bvat ið mannamúgvur kunnu finna uppá. Eg sá, hvussu.teir oystu ein hermann, teir høvdu fingið falur á, iindir í gasolin og so settu eld & haiin. Hella varlíka so. ringt — bara nógv meira umfatandi. Eg hugsi, at tá tú kolar ein mann við nøkrum, sum tú gert nppi í loftinum, so er tað bampiiigt kríggj, og eftir reglunum. Ið hvussu er, er tað læljari hjá tí manninum, sum ger tað — hann sær ikki tað, ið eg sá, lá eg slóð har og hugdi al tí, sum varð lagt á børurnar. T,að var býlt at bera mong av teim kolaóu lekamunum niðan á sjúkrahúsið, lí har var einki lív eftir í leimum. Sjúkrasystr- arnar fingu berl meir um al vera og kuiidu 'ikki gera all lað," ið átli at verið gjørt fyri ley, sum enn var lív eftir í. At leggja bind um beinstubbar, armaleivdir og klovin høvur tyktist so meiningsleyst. Her var í hópatali av ørmum og beinum, sum áttu at verið av- sett, men eingin var lil at gera tað. Her vóru hundraðvís av sár- um, sum skuldu verið umfarin av lækna, men eingin lækni. Her vóru menn.ið skuldu blivið bedøvaðir — lí lað finnsl ló eitt mark fyri, hvussu nógva pínu eilt menniskja kann lola. Men hesar fáu sjúkrasystrarnar kundu einans leggja bind um skrælt, trafsul, brent mannahold. Eg lijálpli við at-bera nakrar børur niðan á sjúkrahúsið. Eg royndi, hvat eg kundi fyri at l'g8a °8 slimbra hesar íingú syslrarnar. Men eg hugsi, al aftan fyri alt, so gjørdi eg tað berl fyri at vila, uni eg fór at halda lað út. Ið bvussu er, so lærdi eg. hvat kríggj er, úrslitið av k'ríggi og prlsin fyri kriggj. So hvørt sum børurnar komu inn, vórðu offrini rullað fram á gólvið f móttøkurúminum. Alt tað, ið gerást kundi, var atskilja. Ein "maðnr varð sýnaður, vóru har ongar lívsvónir, so gjørdu tey eilt tekin við tumlinum, og hann varð borin út f garðin. Ein greskur hjálparmaður, sum íekk al vita, at eg var amerikanari, kom leypandi yvir til mín og greiddi mær frá við einstøkum enskum orðum, at eg mátti koma út í garðin, tf tað var ein amerikanari har. Tá vil komu út-har, sum bann segði, ameri- kanarin hevði ligið, vóru fleiri skadd aftral borin út„sotaðvar ógjørligt at finna hann, eg gekk frá manni til manns — og fyri 'tað kundu leir verið russar, kinamenn ella negarar, at dømá eflir úlsjónini nú. Eg vildi ynskt, al grekarin pngalíð hevði tikið megút hagar. Eg vildi ynskt, at eg ongatið hevði boyrt, hvussu ley venaðu seg, og ongatfð hevði sæð inn í eyguni á leimum,sum ikki vóru deyðir, men sum vóru koyrdir millum teir deyðu, H at onkur hell, at teir ikki høvdu mogu- leik* fyri at liva. Eyguni á hes'- um doyggjandi monnum tyktust mær at klaga meg og øll riind- anum og alla veróina fyri al hava gjørt hetta móti teimum. (Framhald í næsta blað). *•
Beinir tenglar