Tvoir ritsnillingar. Pað cr einkennilegt, hve náinn andlegur skyldleiki getur veriö rneð s#mura raónnum. Og pað er ekki síður einkenni^égt hvern- ig tvoir ritsnillingar geta f'arið líkum orðura ura saraa efni og þáð pó peir sjeu að starfi sín#Z/á hvorura áratugnum. ressu til sónnunar skulura vjer nefna lítið dæmi, sera vjer erum sannfærðir ura, að Seyð-f iröingum b,ykir serai að og óMlum sálarf ræðingum kær- komiö rann.s6kn.aref ni. Menn hei'r er hjer rraðir um eru báðir kunn- ir----annar b 3 c'ðkunmir sogufræðingur og hinn ja, hva< að segja? -hað er c'hætt að fullyröa að hann er orðinn. oiJKun lesendum Anstra kunnur, og jþað er spn vor að hann raeð tímanum verði langt til iafnfrægur hinum, bó eigi vrari í oðru en prúðmannlegiim og r iddc.ra.legi.im rithæt t i.. Pað erú nú (1818) 15 ár liöin frá pví aö Jón Aðils, háshóla kennari, reit greinina í Bimreiðina (VIII.I.) ura albyomskólana^í Danmórku, enda ýóru margir oúnir að gleyma henni(og líklega Bjórn líka): TM í síðasta tólublaði Austra,(ura leið eg hannhlagði sig útaf") kora grein eftir Bpjðrn Olafsson um íslenska, albyðuskóla. Kú ratlum vjer raeð orörjettura tilvitnunura að syna lesendura Orahelgs, (sem nú er eina ---- vakandi----blaðið á Austurlandi) hve afarnáinn and-lö-guír skyldleiki er raeð bessuin tveiraur rithór- iOirra vioa undum. Oru orð annan hátt, en að harna sje i skxi" ur að 5VO' lík. ao það verður ekki skyrt a, ;il að dreifa dularfullu "psykolog4 rrirbrigði, og cr hað aö víeu engin skyring. In líún verð- næg,ja frá vorri hálfu. B"úmsins vegna verðura v.jer að látí nragja sma ncg til að mál nána •aö ge fótinn er kyn.au aö vilja rannsaka letta lefsur úr upphafi ritg-joröanna, en vonum að gefa Toeira undir , á hvaða gmndvelli sera beir vilja, Að svo raæltu vildura v-jer öska í nafni allra Seyðfirðinga að bjá hinura nyja ritsnillingi raegi aukast áhugi fyrir íslenskri tungu, sagnritum og st;j chrnraálum, svo par korai að lokum aö hans og Jóns Aðils-vér'ðl -je.frta.n hep-p-'ia getiö ef á verður rainst íslensk an hrctt í rithratti of£ snildarlegrl raéðferö á heiraildum. Jcn Aðils. (Eimr.VIII.I, Bjom Olafsson, . (Aus t r i X7Æ11 ár, 4 8 . t b 1. ) S t 'j 6 r na rb y 11 i ng i n ra ik 1 a á ?rakklancli hefur með rg et tu verið talin einnaf hinura hrikalegustu og ura leið f)jðj* ingarraestu viðburðura mannkyns- sógunnar. Bjolda margir rit- sn i11ingar ha fa t ek i ð s je r fyrir hondur að okyra hana... Surair hafa sioðað hana eins og nokkurskonar viðbjóðslegt voöaspil, E>ar sera allar lægstu og dyrslegustu eölishvatir mannsins hafa bylt sjer taura- laust og gengdarlaust. Aðrir aftur á mcíti telja hana endur- fæðingarhátíð mannkynsins. II i n a ra ik lu s t jó rb a rb y 11 i ngu Brakka hafa raenn taliö' einhverja hrykalegustu, en um leið pyðingar- me sta v iðburð raonnkynssógunnar. Margir hinna allra snjollustu rit- hó:funda hafa reynt að skyra hana... I/Iargir eru peir sern hafa .skoðaö hana sem hinn viðbjóðslegasta hildarleik, J;ar sera allar hinar lægstu og tryltustu eðlishvatir mannshjartans hafa taumlaust bylt sjer og brotist ura, langt laia fleiri..... er haf& Aftur eru heir skoð- að hana sera, hátíð mann.kynsins. e n durfæðinga. r- (Jón.) .Hann gnæfir Ura gamla Grundtvi -ar unp, eins og klettur ur hafinu, eins og tróllaukinn berserkur. segja heir: (Bjc5rn. ) ....Tá reis hann þc upp sem tróll- aukinn jf'tun, sem klettur úr haf- inu. Að ondingu veröura vjer beina beirri spurningu til Bjcrns Olafssonar ,hvaða raenn peirWellhaven og August Sohraan eru, heirra hofura vjer aldrei heyrt getið, cg hvorugan peirra nefnir Jón. Bn hann nefnir August Sohlraann,og.Telhaven hjet norskt skáld. Jíáske það s.jeu sómu mennirnir. Að svo mæltu viljum vjer, eins og Bjórn vill að stjórnin gjóri, "leggja niður skottið"' og kveðia hann.
Beinir tenglar