FjA S 1 S tgl N N stöðuatriðum. 1 fyrsta lagi að auk þeaa sem maðurinn er ein- staklingur út af íyrir sig sé hann bundinn félagaanda. Þ. e. a hann er gerður þannig aö hann hefur hvöt til þess að liía i félags- skap, sera er háour einhverjum yflrráÖum. 1 bðru lagi „að gerð- ir mannanna sé háðar siðferðiileg- um lögmálum, er sjálf sé grund- völluð á eilífum lögmálum Drott ina, aeui allir hlutir Béu fyrir, og hvera boðum veröi að hlýða, ef samræmis-veUiðan mannana eigi að vera til. J þriðja lagi að sér- hver samfélagaskapur manna (og þá einkum hver þjóðarheild) sé gædd því, sem bin nýju vísindi, félagsfrœðin, (sociology) eru nú að reyna aB kryfja til mergjar : sér- Btökum lífrœnum eigindum háðum íélagslegum lógmálum viðhalds, vaxtar og fullkomnunar. Um afstöðu faBismans til „al- menningsviljans" tekur höí. m. a. fram að „frjálslyndis- og lýðræðis- steinur" byggi á þeim grundvelli að álita verði, að það sem „meiri- hlutinn" telji rétt, komist næst því, sem yflrleitt miði til vitur- legia framfara. Hinsvegar aegir höf. (eftir að hafa borlð fram ýma rök þeirra fyrir þessu) að fasistar telji að „að eins atkvæði þeirra, lem ekki greiða þau með eða móti i einhverju eiginhags. munaskyni, geti talist benda til almenningsviljana, vegna þess að þessi atkvæði ein komi íram vegna hinnar félagslegu, hliðar á manns- eðlinu. Þess vegna m. a. bæti menntun i venjulegum skilningi ekki úr göllum „meirihlutana" í þessa átt, heldur só þvert á móti hætt við að hún spilli fyrir, þar eð hún geri afstöðu hinna eigin- gjörnu bctri en áður til þess að traðka rétti annara — því að þeir eru ávalt fleiri tn hinir. Þesa vegna er það aii menntun sem skapar hugarfarið, gott og göfugt hugarfar — aem verður að sækj- ast eítir. Og faaisminn heldur fram, að til sé algilt siðferðislegt ligmal þess hvað rétt sé og hvað rangt, hvað gott og hvað illt. NiOurstaðan af þeasu verður sú, að fasisminn aðhyllist það stjórn- arfyrirkomulag, þar sem úrvals- og yfliburðamounirnir ráða, on ekki ríkir „lýðfrjálat" yflrveldi. Hann haínar þesa vegna flokksvelái, en stefnir að stjórn, er skipuð sé i samræmi við hin siðferðialegu lög* mál. Með þessu ætlast íasiam- inn ekki til þeas, að almenningur hafl enga hlutdeild í yflrráðarétt- inum. En hann heldur íram, að 8Ú hlutdeild eigi að fara eftir þvi, hve rnjög einataklingarnir hafa þronkað siðferðislega og félagslega ábyrgðariilflnning sina og aðra góða eiginleika. Og þar sem ávált verði til einhverjir færari um að að stjórna en aðrir, þá eigi þess- ir menn að vera eettir í ábyrgð- armeatu stöðurnar. Faaiaminn heldur þvifram, að það sé ekkí von- laust' verk að skapa „valdamenn af verðleikum" („aristocraty of merit") og þeir eigi að ráða. Þetta feíi þó ekki i sér alveldí eina manns heldur þvert á móti „jafn- s. vægi yflrrráðanna, sem \sé falið mörgum, en miamunandi mikið". Höf. dregur saman nokkuð af því sem íasisminn vill, með þeasum orðum : „Fasisminn gerir alt sem í valdi hans atendur til þess að mennta þjóðina. Ekki eingöngu eða aðallega svo að menn öðlist fjölbreytta þekkingu, heldur frem- ur með það fyrir augum, að móta og mynda skapgerðina, þjálfahug- sæið (intuition), sem hefur verið alt of mikið vanrækt, og að þroska þegnskap manna og siðferðiskend. Hann leggur sig einbeittlega fram um það að ýta undir þjóðernis- kend annarsvegar og trúhneigð hins- vegar, þar eð hann telur það vitur- legustu undirstbðu allra fram- kvæmda til þjóðfélags- og siðferð- isbóta. Hann setur sér ekki það mark eitt að vera afl er einungis vinni á móti því að glæpir só framdir, heldur vill hann vera framkvœmdaafl, er vinni að því, að glæða manndygðir. Fasisminn lítur á giæpi aem verknaði, er miða til þess að skaða hagsmuni heildarinnar eða yflrráð hinna sið- ferðíslegu lögmála. Þess vegna er nauðayn á voldugri stjórn, sem sýnir engum yfirtroðslum hlýfð eða umburðarlyndi. Þvf að yflrtroðsl- ur manna veita þeim að öðrum kosti frelsi til þess að breyta rangt. En umburðarleysi við þá, er breyra ranglega er engin frelsisskerðing' Þvert á móti er það sverð og skjöldur hina sanna frelsis. Þess vegna riður atjórn, sem ætlað er að hafa veruleg völd, á að vera undir forustu til þess hæfra manna. En af þessu ieiðir aftur að nauð- ayn ber til þegs að úrvalsmenn stjórni. Og þess vegna verður að sjá fyrir því að stjórnarfyrirkomu- lagið sé elikt, að það miði til þess að velja úr handa osa þá foringja, sem eru hæflr til þess að atjórna. Fastir fyrir og með þekkingu á því sem miðar öllum til heilla. þingrœðinu — eins og það er nú — hefur í öllum löndum mis- tekist þetta hörmulega. Er hægt að bœta tir þessu? Báð fasism- ans er að hækka hinn „moralska standard", auka siðferðisþroaka almennings. Hvort honum tekst það verður reynalan að akera úr. En einmitt þeas vegna verður aí byrja á því að auka Biðíerðisþroska ajálfra ieið- toganna og kasta þeim burtu, sem nú um árabil hafa sýnt að þeir eiga slíkan þroska á svo lágu stigi að þeir ætti að vera aftast en ekki fremat i fylkingunni. Og ekki heldui eru þeir menn hæftr til þess að leiða þjóðina fram á við, sem eru svo lausir fyrir og svo gjarnir á að semja si og æ við mótstöðumenn sína, að þeir koma engu áfram, heldur verður alt að sííeldum hrossakaupum, þar sem í raun og veru engin stefna hefur yfirráðin, íslenskir fasistar eiga að gera það að verkefni sínu að bæta tír þessu. Þeir eiga^að setja það að markmiði sínu að akapa fyrst og fremst betra land og betri þjóð en ekki að eins auðugri þjóð, þekk- ingarmeiri þjóð eða hraustari þjóð. Þar gjeinir hinni nýju atefnu — fasismanum — a við alla aðra flokka. Þetta er andi þeirrar stefnu og þetta er undirstaða alla þeas, sem hún reynir að koma til leiðar. í næsta blaði verður skýrt frá nokkrum atriðum þess skipulags, sem ítalski íasisminn hefur kom- ið á. E. L. Þjóðernishreyfmg Islendinga. Allir íslendingar, sem eitt- hvað hugsa og hafa hugsað um framtið íBlensku þjóðarinnar og velferð, hafa með hryggð horft upp á alla þá hnignun og alt það ábyrgðar]eysi,8em svo mjög hefir einkent atjórn siðustu tima. Þeir hafa séð, að áframhald alíks ábyrgðarleysis og kœru* leysis um alt það, er þjóð vorri er helgast og dýrmætaat, er dauðadómur þjóðarinnar. Jafnframt þvi, sem að óstjórn Framsóknarflokkaina hefir verið að sökkva þjóðinni i óbotnandi skuldir, hafa koramúnistar leik- ið lausum hala og útspýtt eitri meðal þjóðarinnar og reynt að uppræta alt, Bem gott er og heiiagt hverjum Bönnum Ialend- ingi. Þeir hafa séð, að ílokkur sá, sem ííklegastur var til viðreisn- ar landi og þjoð, Sjálfatæðia- ílokkurinn, hefir setið hjá og horft á. Þeir hafa aéð, að þeim flokki var heldur ekki að treyata. Þeii> hafa Béð, að hér þurfti að taka i taumana, og það ein- dregið og ákveðið. Hér þurfti nýjanflokk með nýjum forystu- mönnum, sem enn voru óamit- aðir og óspiltir af eiginhags- muna og bitlingapólitík. Þesai flokkur er nú Btofnað- ur. Það er þjóðernishreyflng Mendinga. Heflr sá flokkur, þótt enn só aðeins nokkurra mánaða gamall, gert tandi og þjóð Btór- gagn, það er þesai flokkur, hinn sanni viðreianarflokkur, sem verður að taka í taumana og tekur, ákveðnara en hingað til, aður en langt um liður. Um ailan heim, þar sem kommúnistar hafa tekið bólfestu hafa alikir flokkar riaið upp gegn öfga og ofbeldisatefnu kommúniata. I Norvegi, Dan- mörku, Svíþjóð, Englandi og Frakklandi, að ógleymdu Þýska- landi og Italiu, eru nú atofuað- ir Þjóðernisflokkar, aem vinna að viðreisn þjóðanna og eyði- legging kommúnismana. Hér á landi hafa kommúniBt- ar þegar gert þjóðinni stórtjón. Það er þvi tími til kominn að kaata slikum óföguuði af hönd- um sér og á hver einasti sann- ur Ialendingur, að álita það Bkyldu sína, að standa með þeim mönnum og styrkja þá, sem íyrstir hafa hafist handa gegn þessari plágu. Það er Þjóðera- ishreyflng lalendinga, sem óhik- að hefir hafið baráttuna. CHeym- um ekki, að við erum íslend- ingar, afkomendur hinna hraustu frjalBU norrænu vikinga, Bem eiakum frelfli, hötum ánauð og kúgun. Sýnum það i verki og þurkum út kommúnismann með- al vor. Sýnum heiminum það, að kommúnistar og aðrir allkir ekki eiga erindi til okkar og engan tilverurétt meðal þjóð- arinnar. Andsvar. Hr. Ármann Jónsson í Þorlaugar- gerði deildi fyrir nokkru á mig í „Víðí", sem dómara óg um- boðsmann. Um dómarann sagði hann m. a. að „varla komi það fyrir" að dómur héðan úr Eyjum Btandist fyrir hæstarótti", og einn- ig gat hann þess að eg hefði- ver- ið aektaður fyrir „ranga meðferð" eins máls i héráði. Eg hefl farið í gegnum dómasafn hæztaróttar árin 1925—1932 og er sam- kvæmt því (að því er kemur til mín). Öll togaramál staðfest (yflr 25) nema nýjar uppiýsingar hafi kom- ið fram. Af sakamálum hafa 5 dómar verið staðfestir óbreyttir, en refs- ingum lítilsháttar breytt í 3. Eng- inn sýknaBur, sem eg hefl fundið sekan. Aldrei álitiB að eg færi eftir röngu lagaákvæði. En auð- vitað oftlega álitamál hvort mað- ur hefir t. d. verskuldað 3 eBa jafn vel 6 mánaða fangalsi. Dómar í einkamálum hafa 5 ver- ið staðfestir óbreyttir, en 3 breytt og þó sumum ekki að öllu leyti. Tuttugu og sjö dómum Og úr- skurðum, sem áfrýjað heflr verið hafa menn hætt við að reyna að fá breytt eftir að málin voru kom- in fýrir hæztarétt og með þeasu f langflestum tilíellunum játað það vonlaust. Fógetaréttarúrsknrðum hefir fjór- um verið áfrýjað og af þeim 3
Beinir tenglar