Þjóðernissinninn

						ÞJÖÐERNISSINNINN

gekk oft misjafnlega fyrir síldarútgerð-

inni þessi ár. Það tapaðist og græddist

sitt á hvað. Hann var oft öreigi annað

árið, en efnaður hitt, eins og gengur og

gerist. Én það virtist oft á þessum ár-

um, að dágar Öskars Halldórssonar sem

útgerðarmanns væru taldir þegar illa

áraði og síldin seldist ekki, en alltaf

var hann nokkrum mánuðum seinna bú-

inn að koma ár sinni þannig fyrir borð,

að allt var komið á stað aftur, og það

vanalega stærri og umfangsmeiri at-

vinnurekstur en sá, sem fallið hafði í

rústir og enginn hugði að aftur risi úr

rústunum. Það var öllum Ijóst, sem

þarna störfuðu, að Óskar dró aldrei

neitt undan, en skipti því upp, sem til

var og sat slippur eftir, en við, sem höfð-

um kynnst honum, vissum að þrekið og

viljinn var svo mikill, að það leið aldrei

á löngu þangað til Óskar var búinn að

koma fyrir sig fótunum aftur og menn

fengu sitt.

Þao\ var oft haft orð á því hjá okk-

ur sjómönnum^ hvort hann svæfi aldrei,

því að það var venjulega þannig, að þeg-

ar við komum inn með síld, á hvaða

tíma sólarhringsins sem var, þá var

hann vakandi. Hann fór fyrstur á fæt-

ur og síðastur í rúmið. Á Bakka í Siglu-

firði var oftast frá 80 til 100 manns

í landi, en 7 til 10 skip lönduðu þar

síld, og það veit hver maður, sem þekk-

ir til slíks atvinnureksturs, að það er

ekki heiglum hent að halda um slíkt

atvinnufyrirtæki.

Það liggja eftir Óskar Halldórsson

meiri framkvæmdir en flesta jafnaldra

hans hér á landi, því hann verður að

teljast ungur maður ennþá, þótt hann

sé fjörutíu ára gamall. Eitt árið hafði

hann mikla síldarútgerð og söltun á haf-

inu fyrir utan landhelgi auk reksturs-

ins í landi og leigði hann til þess norskt

skip og hafði um borð í því um 50

manns. Engin útgerð útlendinga, hvorki

Svía né Norðmanna, gekk eins vel þetta

ár, þó að sagt væri að Norðmenn væru

fæddir með »síld í hendinni«.

óskar Halldórsson hefir keypt 3 línu-

veiðara til landsins. Hann breytti gam-

aldags íshúsi (Herðubreið) í Reykja-

vík í nýtízku frystihús. Hann byggði

stórt og mikið nýtízku frystihús á Siglu-

firði, sem kostaði um 200 þúsund krón-

ur. Hann hefir byggt íshús í Vestmanna-

eyjum. Hann hefir byggt hafskipa-

bryggju "í Keflavík, sem hefir sparað

Suðurnesjabúum stórfé 2 undanfarin ár.

En mest gagn íslenzkri sjómannastétt

hefir hann unnið með því, að koma

fyrstur manna með hugmyndina um aö

reisa síldarverksmiðju ríkisins, og vann

hann því máli meira gagn, en mönnum

almennt er kunnugt.

Sá, sem þetta ritar, þorir að fullyrða,

að það eru fáir menn hér á landi, sem

sjómannastétt þessa lands hefir haft

jafnmikið gagn af og öskari Halldórs-

syni. Fyrst með byggingu þessara stóru

íshúsa,   sem  lækkuðu beituverðið stór-

um, þá með byggingu Keflavíkurbryggj-

unnar og síðast en ekki sízt með hug-

mynd sinni og dugnaði að beita sér

fyrir að síldarverksmiðja ríkisins yrði

reist.

Vegna þessara framkvæmda er sjó-

mannastétt þessa lands vel við Öskar

Halldórsson og getur þess vegna meó

góðri samvizku gefið honum atkvæði

sitt.    '

Ákurnesingur.

Misjafnt skipt.

Öðriii hossað % haipð,

enlmjressaðiiriíntor'

Hvernig er viðhorfið í þessu landi

viðvíkjandi atvinnuvegunum?

Jú, það er þannig, að í mörg undan-

farin ár hefir Alþingi hossað og hamp-

að landbúnaðinum á kostnað sjávarút-

vegsins.

Sambandi íslenzkra samvinnufélaga

hafa með löggjöf síðari ára verið gefn-

ar svo miklar skattaívilnanir fram yfir

aðra borgara þjóðfélagsins, að stór-

hneyksli er að. Sambandið getur rekið

sömu atvinnu í sama kaupstað og aðr-

ir óbreyttir borgarar og stórgrætt á

henni, eingöngu vegna ívilnana í skött-

um og gjöldum til hins opinbera, á með-

an aðrir verða að gefast upp vegna of-

sókna í sköttum til ríkissjóðs og bæjar-

félaga.

Framsóknarmenn og sjálfstæðismenn

hafa mörg undanfarin ár keppst um

að bjóða landbúnaðinum fríðindi, allt

. á kostnað sjávarútvegsins. Þessir flokk-

ar hafa bókstaflega haldið uppboð á

bændadekri, og það hefir varla komið

f ram á A'lþingi nú í mörg ár svo vitlaus

tillaga í bændadekursáttina, að ekki

hafi verið rifist um »heiðurinn« af því

að hafa átt frumkvæði að henni.

Jónasi frá Hriflu datt oft margt i

hug, enda notaði hann sér óspart veik-

leika og ræfilshátt hinna flokkanna til

að láta þá ganga í gildruna og sam-

þykkja allt, sem honum þóknaðist,

hversu vitlaust sem það var.

En þegar aftur á móti er litið til sjáv-

arútvegsins verður annað uppi á ten-

ingnum. Þar hafa allir flokkar verið

jafn sammála um að »pressa og pína«

nýja skatta og álögur út úr þeirri at-

vinnugrein og nú er svo komið, að það

fæst helzt enginn til að leggja fé í sjáv-

arútveg lengur og þakkar hver fyrir,

sem losnað getur og haldið sér að ein-

hverju öðru.

Eruð þið, kjósendur, hrifnir af þess-

um þingmönnum? Hversu lengi ætlið þið

að halda áfram að láta þá fleka ykkur

með skjalli og falsi? Þegar þið talið við

þá, slá þeir úr og í, en þegar á reynir

og komið er til atkvæðagreiðslu á þing-

inu, þá svíkja þeir ykkur fyrir bænda-

dekrið og vesældóm þann, er skapast

hefir á undanförnum þingum og á djúp-

ar rætur í öllum núverandi þingflokkum.

Hvern kýst pú --

ungi maður?

Við kosningarnar er á milli margra

flokka að velja, þótt stefnurnar séu að-

eins tvær. önnur er stefná hinna þrí-

klofnu marxista. Héðinn, Jónas og Hjalti

Árnason eru þrjú höfuð á sömu skepn-

unni.

Hin er  stefna þjóðernissinna.

Sjálfstæðisflokkurinn og bændaflokk-

urinn eru stefnulausir flokkar með öllu.

Þeirra ákvarðanir og gjorðir er kaup-

skapur einn, ýmist við aðra flokka eða

kjósendur.

Aðaláhugamál sjálfstæðisflokksins,

sem sé, að Magnús Guðmundsson sé

ráðherra og Jakob Möller sé bankaeftir-

litsmaður, er varla hægt að telja til

stjórnmálastefnu.

Bændaflokkurinn er stofnaður til

þess að verzla með atkvæði sín á Al-

þingi,, og má telja að sú verzlunarstétt

hafi verið nógu fjölmenn fyrir. For-

ingjar bændaflokksins vita, að atkvæði

þeirra á Alþingi eru keypt mun hærra

verði en afurðir kjósenda þeirra í sveit-

inni. Þess vegna leggja þeir út í sína

þingmannaframleiðslu, sem mun borga

sig bezt, næst bruggi.

Þessir flokkar tveir ganga nú sam-

an arm í arm til kosninga, enda áhuga-

málin lík.

Rauðu flokkarnir berjast samkvæmt

boðorðunum frá Moskva, og þótt einn

sé á »réttri línu« og aðrir á skakkri,

er takmarkið hið sama. Þeir hrópa lýð-

ræði, en eru útsendarar þeirra verstu

kúgara, sem heimurinn hefir þekkt.

Þeir þykjast berjast fyrir vinnu handa

almenningi, en banna mönnum að vinna.

Þeir þykjast bera hagsmuni hinnar ís-

lenzku þjóðar fyrir brjósti, en ofsækja

alla þá, er ekki leggja sig möglunar-

laust undir ok flokksforingjanna. Þrótt-

ur og þrek, sjálfstæð hugsun og sjálfs-

bjargarviðleitni er eitur í þeirra bein-

um. Þeir hafa líka lært ráðin til þess

að ná því marki, er þeir hafa sett.

Rauðu flokkarnir hafa engan mót-

stöðuflokk átt hér á landi fyr en Flokk-

ur þjóðernissinna var stofnaður. Sjálf-

stæðisflokkurinn hefir barist á móti þeim

rauðu við kosningar og svo verzlað við

þá á Alþingi á eftir. Svo mun hann gera

enn.

Þjóðernissinnar vilja sameina þjóðina

aftur, sem nú er búið að uppleysa í

ótal stéttir. Þeir vilja rétta við fjárhag-

inn, sem þessi barátta milli flokka og

stétta hefir eyðilagt. Þeir vilja koma

framleiðslunni í það horf, að hún sé rek-

in   með   hagnaði   í staðinn fyrir með