ÞÖRSHAMAR lega verið skárra Þorsteins vegna, að nafn hans og persóna væri, sem minst áberandi. Til þess liggja ýmsar orsakir. Þetta hefir og heili unglinganna, Gunnar hjá V. B. K. sjeð, og þess vegna látið ónotað nafn Þorsteins á barnalistanum. Aumingja Þorsteinn Marteins- son, varst þú of mikið fífl til að hægt væri að nota þig? J. J. Bæjarmál Rey k:j avíkup. Þjóðernissinnar vilja endur- r'eisn á sviðum atvinnumála í Reykjavík. Þeir vita, að at- vinnuleysið, sem nú er að drepa kjark og hug fjölda manna i bænum, er aðeins skipulaginu að kenna, og þeir vilja koma skipulagning á. At- vinnuskrifstofa "ér nauðsynleg og sjálfsögð, þar sem með henni' yrði kleyft að skifta þeírri atvinnu, sem fyrír hendi er á hverjum tíma heppilega niður. Sanngirni verður að ríkja og skipa öndvegi i at- vinnumálum bæjanna, í stað klikuskapar og, frændsemi, sem ríkir. Atvinnulausir fjöl- skyldumenn verða fyrst að fá atvinnu. Þeir hafa fyrir þung- um f jölskyldum að sjá, og bar- átta þeirra við atvinnuleysi er þess vegna harðari og alvar- legri, heldur en einhleypra manna, sem hafa líka við alt of bág kjör að búa. Það á ekki lengur að spyrja atvinnulaus- an mann, hvort hann sje frændi eða vinur þessa eða hins, heldur um heimilishagi hans og ástæður. Það er skil- yrðislaus krafa Þjóðernissinna. Ráðhús Reykjavíkur verður að reisa. Það mál hefír alt of lengi dregist, bænum til stór skaða og vanvirðu. Sjúkrahús á Rvíkurbær ekki til, en aftur á móti geta einstakir læknar reist myndarleg nýtískusjúkra- skýli. Geta menn af því sjeð þá fásinnu, að ekkert skuli að- hafst af bæjarins hálfu, þegar þess er gætt, að öll sjúkrahús- vis't hjer í bænum er afardýr og kostnaðarsöm. Hefja verður húsabyggingu, þár sem fátækara fólkið getur fengið holt en ódýrt húsnæði, í stað þeirra rándýru kjallara- ibúða, sem svo margir búa nú i. Það er ekki aðeins nauðsyn- legt, að húsaleiga lækki hjá fólkinu, sem hefir svo litla pen- inga, að það rjett getur dregið framið lífið, heldur er það skil- yrðislaus krafa allra þeírra, sem bera velferð æskunnar Kjósið lista Þjóðernissinna C-listann. fyrir brjósti, að æskulýður bæjarins alist upp í góðum og björtum húsakynnum, í stað dimmra og þröngra. Verkefnin eru óteljandi. Þau biða úrlausnar duglegra og framsýnna manna, — og Þjóð- ernissinnar munu leysa þau. En hvernig ætla þeir að fara að þessu. Það er spurningin. Ekki er nóg að benda á galla og finna að það verður að benda á leiðir til viðreisnar, — og það skal gert. Framh. Gtsli Sigurbjörnsson. „Foringjar". Það ástand, sem nú ríkir i atvinnumálum þjóðarinnar eru allir óánægðir með, aðrir en þeir, sem græða á óstandinu. Og hverju eru það, sem á ein- hvern hátt hafa ágóða af fyrir- komulaginu? Þeir, sem beiii- línis lifa á atvinnuleysinu og fleyta rjómann ofan af neyð- arkjörum þjóðarinnar, eru verkalýðsforingjarnir svo nefndu. Ríkti hjer engin neyð nje skortur, og allir hefðu nóg að bíta og brenna, væri heldur ekki nein óánægja nje jarðveg- ur fyrir kjaftaskúmana, sem kalla sjálfa sig foringja hinna vinnandi stjetta. Á kostnað ör- birgðar og skorts atvinnulítilla og atvinnulausra manna, hafa „foringjarnir" náð sjálfum sjer upp i tignarstöður þjóðfjelags- ins. Það eru „foringjarnir", sem fyrst og fremst græða á ástandinu, eins og það er mi, og þar af leiðandi reyna þeir af fremsta megni að halda því við, og þá um leið sjálfum sjer í tignarsessunum vellaunuðu. Með lygum og blekkingum telja þeir vinnulausum lýð trú um, að alt muni batnandi fara, nái þeir yfirráðunum í landinu. Þeim hefir tekist að sölsa undir sig nokkur bæjarfjelög, — og hvernig er ástandið þar? Á Isafirði hafa þeir ráðið ár- um saman, en atvinnuleysi er þar hlutfallslega langmest á landinu. Seyðisfjörð og Norð- fjörð þarf ekki að minnast á; sama ástandið og var, ef ekki heldur verra, en áður en þeir tóku þar við stjórn. I Hafnar- firði er atvinnuleysið gífurlegt og engu minna hlutf allslega en hjer í Reykjavík- Af hverju eru þessir verka- lýðsforingjar þá sífelt að guma? Þar sem þeir hafa haft ráðin í höndum sjer, hefir öllu hrakað frekar en batnað, — að ekki sje minst á „sældarkjör- in" í loforðum þeirra, þar sem allir eiga að fá nóg af hverju sem er, fyrir sama og ekkert. Hve lengi ætlar íslenskur verkalýður að láta teyma síg Jeg undirritaður hefi orðið þess var, að nafn mitt hefir verið sett á lista til bæjarstjórnarkosninga hjer í bænum af nokkurum mönnum, sem kalla sig Unga Þjoðernissinna. í tilefni af þessu lýsi jeg hjermeð yfir því, að nafn mitt hefir verið sett á nef ndan lista að mjer fornspurð- um og í heimildarleysi, og mun jeg ekki styðja lista þennan við kosningarnar, nje óska þess að aðrir geri það. Reykjavík, 9. janúar 1934. Páll Sigfússon, stýrimaður. Ásvallagötu 10 A. Þetta er fyrsta yfirlýsingin, sem fengin er um nafnastuld Gisla Bjarnasonar & Go., og mun von á fleirum. Leiðinlegt er til þess að vita, að óvand- aðir menn einskis svífist, til að geta flaggað með nöfnum heiðvirðra borgara á lista sín- um. Enginn verður þó forviða á Gisla Bjarnasyni, sem hann þekkja. eins og sauðfje til slátrunar, af þessum hávaða-kjaftanögl- um, er kalla sig foringja? Islenskur verkalýður! Loforð og svik er reynsla yðar af „for- ingjunum". Hrindið þeim á burt, nú í kosningunum, þegar þeir vilja fá alkvæði yðar til að geta lif- að enn rólegra lifi á kostnað yðar, næstu 4 ár. Fylkið yður undir merki Þj óðernishreyf ingarinnar og stuðlið að þvi, að koma á rjett- læti, frelsi og friði i bæjarfje- lagi voru, með því að koma dr. Halldóri Hansen inn i bæj- arstjórn Reykjavikur. Kjósið C-listann. Fram til tóttu. Undir merki Þórs, munum vjer Þjóðernissinnar hefja ó- trauða baráltu gegn afturhaldi i hvers konar mynd; gegn rauðu flokkunum; gegn ófær- um mönnum með slæman málstað. Vjer munum berjast hlífðarlausri baráttu gegn öllu þvi og öllum þeim, er standa í vegi fyrir alhliða viðreisn at- vinnuveganna; sama hvað það er, eða hverju nafni þeir nefn- ast. Hvort þeir eru forstjórar >eða „foringjar". Hvort þeir fylla flokk auðvalds eða öreiga. Hvert sem litið er, blasir við eymdog volæði, eða þá maga- mikli auðvaldsseggir. Hvort- tveggja verður afmáð eftir fárra ára stjórn þjóðernis- sinna. Orsakir eymdar og at- vinnuleysis, auðsöfnun einstak- Iinganna á kostnað þjóðf jelags- heildarinnai*, og viðhaldendur eymdar og atvinnuleysis, Marx- istarnir, verða að hverfa og ríf- ast upp frá rótum, til þess að viðreisn og endurlífgun heil- brigðs atvinnulífs fái notið sín að fullu. í framtíðarriki ís- Jenskra þjóðernissinna verður hvergí pláss fyrir duglausa for- stjóra, er hingað til hafa ver- ið blóðsugur atvinnufyrirtækj- aiina', eða kjöftuga froðu- snakka, er telja sig foringja islenskra verkamanna, en haf a aldrei verið verkalýðnum til nokkurs gagns, heldur tekist að sá fræjum haturs og úlfúð- ar i hjörtu þeirra lítilsigldari gegn öllu og öllum. Það verður aldrei ráðið fram úr aðal- vandamáli þjóðarinnar, at- vinnuleysinu, á þann hátt, að annars vegar lifi forstjórar deyjandi f3rrirtækja, að sjálfs sín sögn, í óhófi, en hins veg- ar sjeu vinnulitlir og vinnu- lausir verkamenn og -konur, sem svelta og búa við skort í öllu tilliti; það verður að grípa i taumana með harðri hendi, ef þjóðfjelag vort á eigi að hrynja til grunna. Hvernig skal þá aflra þvi, sem hverjum skynbærum manni er skiljanlegt, að hjer brjótist út: Uppreisn sveltandi verkamanna, undir leiðsögn rússnesku leigutólanna? Sú uppreisn er óhjákvæmileg, með sama áframhaldi, sömu sví- virðunni, er hjer hefir i*íkt í bæja- og landsmálum. Svarið er aðeins þetta: Þjóð- in á að fá vinnu. Hver einasti verkfær maður i lándinu þarf að fa tækifæri til að vinna ofan af fyrir sjer og sínum. Þá mun brátt lægja undirróðursöldur kommúnista- skrílsins, og friður og rjettlæti ráða hjer rikjum á ný. En á meðan, Marxistarnir fá að leika lausum hala, og enginn hemill hafður á gróðrafíkn og braski auðvaldsins, er sýnt, af reynslu undanfarinna ára, að alt fer hröðum skrefum niður á við, til að enda í uppreisnar- brjálæði „öreigánna" og djöf- ulræði braskaranna. Verkamaður. Ábyrgðarmaður: Sveinn Jónsson. Fjelagsprentsmiðjan,
Beinir tenglar