Morgunn

						MORGUNN                                    9

á undan yður, og finn mig lifandi áfram, sltal eg sjá um,

aö kvik komi á hlutina (make things lively.)« Og hann

var það hepnari en margir aðrir, að hann gat efnt loforð sitt.

Það var fyrst eftir korau Pelharas, að hin ósjálfráða

skrift frú Pipers fór að verða algengari. Áður hafði hún

mestmegnis talað ósjálfrátt, og stjórnandinn var mjög

skrítin og að ýmsu leyti merkileg persóna, er sig nefndi

Phinuit. Fyrst var Phinuit mjög gramur yfir þvi, að

>hönd sin« væri tekin frá sér, en lét sér það þó lynda,

og síðan bar það einatt við, að hönd frú Pipers skrifaði,

án þess að Phinuit, sem talaði fyrir munn hennar, tæki

eftir því. Og bvo langt komst verkaskiftingin, að unt var

að tala við þrjár persónur i einu — ein notaði rödd frú

Pipers,   en   hinar tvær hvor sína hönd til að skrifa með.

Þegar dr. Hodgson gaf út skýrslu sina um þessi fyrir-

brigði árið 1«98, höfðu 150 menn talað við Pelham, sem

var stjórnandi (»control«) og milligöngumaður við andana,

líkt og Phinuit hafði verið, en skrifaði, þar sem Phinuit

hafði talað. Af þessum 150 mönnum voru 30 gamlir vinir

og kunningjar Pelhams. Þá þekti hann alla og viltist

aldrei á kunnugum og ókunnugum mönnum. Og við sér-

hvern þessarra 30 vina og kunningja talaði hann á ná-

kvæmlega sama hátt, sem harm hafði gert í lifanda lífi

— misjafnt eftir því, hve kunnugur hann hafði verið þeim

o. s. frv. Og allir vita, að mikil blæbris;ði er á því,

hvernig menn tala við aðra, eftir aldri þeirra, kunnings-

skap, virðingu þeirri, sem þeir njóta o. þvíuml. Hann

þekti, sem sagt, vini sína, vissi um skoðanir þeirra, störf

og hætti. En tíminn leyfir mér ekki að fara lengra út

í þá sálma.

Hvað segir nú George Pelham um áatand sitt eftlr

dauCann? Hann se^ir, aö lyrst eftir andlátið hafi alt

verið dimt umhverfis aig. »ömátt og smátt komst eg til

sjálfs min aftur, og eg vaknaði til nýs lífs. í fyrstu gat

eg  ekkert  greint.     Þessi nýi heimur kom mér líkt fyrir