Morgunn

						10                                     MORGUNN

sjónir, og ykkur virðist ykkar heimur í aftureldingunni.

Alt var undarlegt og ruglingslegt*.

James Howard, vinur G. P., segir við hann: »Þér

hlýtur að hafa brugðið mjög í brún, er þú sást, að þú varst enn

á lífi?« — >Já,< svarar Pelham, »mjög. Eg trúði ekki á

framhald lífsins; það var fyrir utan og ofan minn skiln-

ing. En nú furðar mig á því, að. eg gat efast um það«.

Og í annað skifti sagði hann: Þegar eg sá, að eg lifði

enn, þá dansaði eg af fögnuði*.

Annar »stjórnandi« (control), Frederick Atkin Morton,

segir einnig frá fyrstu stundunum eftir andlát sitt. Hann

dó með alt öðrum hætti, en GL P. Hann hafði ráðist i að

gefa út dagblað, en áhyggjur út af því, og e. t. v. aðrar

ástæður, gerðu hann brjálaðan. En hann þjáðist ekki

lengi, því að hann skaut sig í æðiskasti, og dó samstundis.

í fyrsta sinnið, sem hann reyndi að birtast, var tal hans

mjög samhengislítið, en hann náði sér brátt, og á öðrum

fundinum sagði hann bróður sínum frá reynslu sinni um

dauðann. Um sjálfsmorðið talar hann þó ekki, því að

hann hefir sennilega ekki verið sér verksins meðvitandi,

en í fundarlok skrifar höndin: »8kammbyssa. Eg dó af

skammbyssusKoti.« Og síðan voru rituð þessi orð: »Á

sunnudaginn misti eg alt í einu valdið yfir sjálfum mér

og þekti hvorki menn né umhverfi. Þegar eg fór að

koma til sjálfs min aftur, var eg í þessum heimi hérna-

megin, og spurði sjálfan mig, hvar eg gæti verið niður

kominn. Eg hafði einkennilega tilfinningu um. að vera

frjáls. Hvorki höfuð mitt né aðrir líkamshlutar þyngdu

mig niður; hugsanir mínar fóru að skýrast, og þá varð

eg þess var, að eg hafði yfirgefið líkamann. Eg sá ljós

og andlit; það var bent til mín, reynt að gera mig ró-

legan, og fullyrt, að eg myndi brátt geta áttað mig á öllu

þessu — og eg varð því nær strax eins og eg átti að

mér. Þá langaði mig til að finna þig, Dick, til þess að

segja   þér   upp   alla   söguna og hvar eg væri; en eg hef